Lotta uit de Kabaalstraat - Astrid Lindgren

Toen ik vorige maand aan het voorlezen was uit De kinderen van Bolderburen, moest ik ineens denken aan Lotta uit de Kabaalstraat, ook een boek van Astrid Lindgren dat ik vroeger erg leuk vond.
Ik kon me van het verhaal niet veel meer herinneren, dus reserveerde ik het boek bij de bibliotheek om uit te vinden wat mij destijds zo aansprak in het boek dat ik me de titel nu nog kon herinneren.

Omschrijving

De Kanaalstraat is een gemoedelijk straatje ergens in de wereld. Lotta, Mia-Maria en Jonas wonen er met hun ouders. Maar soms is het er zo'n lawaai dat hun vader het de 'Kabaalstraat' noemt. Lotta is de jongste thuis en ze is erg eigenwijs. Het liefst zou ze willen dat ze alles kan wat haar broer en zus ook kunnen. En als er iets is dat haar niet lukt, zegt ze: 'Natuurlijk kan ik het wel, maar alleen in het geheim.'

Erg leuk om dit boek opnieuw te lezen. Ik heb hem voorgelezen aan mijn zoontje, die het ook een erg leuk boek vond.
Wat hem het meeste aansprak, was dat Lotta wegliep van huis om helemaal alleen ergens anders te gaan wonen (In het tuinhuisje van de buurvrouw). Laat dat nou net het stukje zijn dat mij het bekendst voorkwam!
Tijdens het lezen kwam er verder maar weinig terug.

Wat ik nu vooral leuk vond, was dat Lotta, als jongste van drie kinderen, me erg doet denken aan mijn eigen jongste. Net zo eigenwijs!

Titel: Lotta uit de Kabaalstraat

auteur: Astrid Lindgren

Originele titel: Lotta pa Brakmakargatan

vertaling: Rita Törnqvist-Verschuur

illustraties: Ilon Wikland

uitgeverij: Ploegsma
ISBN: 90 216 1585 1

aantal pagina's: 139

verschijningsjaar: 1972 (Eerste druk Zweden 1959)

De kinderen van Bolderburen (omnibus) - Astrid Lindgren

Jeugdsentiment!

Als kind heb ik met veel plezier De kinderen van Bolderburen gelezen. Toen ik later op de Pabo zat, kocht ik het boek zelf. En daar stond het dan, in mijn boekenkast, ongelezen.

Nu, bijna 15 jaar na aankoop, heb ik het boek eindelijk opnieuw gelezen. Of eigenlijk, voorgelezen.

Natuurlijk zijn de verhalen wel een beetje verouderd, maar nog steeds erg leuk. De kinderen van Bolderburen vermaken zich prima zonder de moderne technologie van tegenwoordig. Misschien krijgen kinderen die het nu lezen er nog leuke ideeën van.

Waar gaat het boek over: 

Bolderburen is een klein dorpje met maar drie boerderijen. De Middenhof, waar Lisa, Lasse en Bosse wonen, de Zuidhof, waar Olle woont en de Noordhof, waar Britta en Anna wonen.

Lisa is de ik-figuur uit het verhaal. Ze is zeven jaar, bijna acht en zij vertelt alle avonturen die ze meemaken in Bolderburen. 

Heel gewone kinderverhalen: Pesterijtjes tussen de jongens en de meisjes, verjaardagsverhalen, belevenissen op school, over de vakanties en feestdagen.

De kinderen van Bolderburen vervelen zich eigenlijk nooit, ze maken zelfs van het helpen op het land een avontuur.

Mening:

Mijn zoontje vond het een erg leuk voorleesboek. Hij wordt al een kritische luisteraar en vraagt me zelfs stukken uit het boek te markeren, opdat hij ze nooit zal vergeten. 

Zo vond hij bijvoorbeeld het hoofdstuk waarin Lisa en Anna samen boodschappen gingen doen erg leuk. 

In Bolderburen moeten ze helemaal naar een ander dorp lopen voor de boodschappen. Naar Storburen, waar ook de school staat. 

Anna en Lisa krijgen het voor elkaar om steeds iets te vergeten uit de winkel, waardoor ze telkens als ze op weg naar huis zijn weer om moeten keren naar de winkel. Gelukkig krijgen ze wel iedere keer dat ze in de winkel komen een snoepje.

Het andere hoofdstuk dat hij niet wilde vergeten was het stuk over de watergeest. Een spannend avontuur waarbij de kinderen 's nachts het bos in gaan om te kijken of de watergeest er is. Er schijnt er bij de watermolen bij de Wilgenbeek 's nachts wel eens eentje op een steen te zitten.

Lasse weet zijn zusje en de rest daar goed voor de gek te houden!

Toen ik het boek als kind zelf las, was het al een oud boek. Hij verscheen in Zweden in 1957. Ik vond het erg leuk om te merken dat het kinderen van nu ook nog aanspreekt. 

De boeken zijn dan ook nog steeds verkrijgbaar, al zie ik de complete omnibus die ik zelf heb, behalve bij de bibliotheek, nergens staan.

De boeken die in de omnibus zijn opgenomen zijn Wij uit Bolderburen, Meer over Bolderburen en Voor 't laatst: Bolderburen

Van Astrid Lindgren besprak ik eerder Ronja de Roversdochter.

Lotta uit de Kabaalstraat heb ik in de tussentijd ook voorgelezen, daar kom ik binnenkort op terug.

Titel: De kinderen van Bolderburen

auteur: Astrid Lindgren

Originele titel: Alla vi barn i Bullerbyn | Mera om oss barn i Bullerbyn | Bara roligt i Bullerbyn

vertaling: Sydia Clark

illustraties: Ilon Wikland

uitgeverij: Ploegsma
ISBN: 90 216 1059 0

aantal pagina's: 288

verschijningsdatum: 1999 (Eerste druk Zweden 1957)

Minoes - Annie M.G. Schmidt (boek + film)

Een klein, vergeeld boekje in mijn kast. Hij ziet er niet meer echt uitnodigend uit. Geen 'origineel' boek, maar een Lijster-uitgave. (Die worden blijkbaar nog sneller geel dan andere boeken...) Alhoewel.. het is ook wel een van de oudere boeken uit mijn kast. Van 1994. De eerste editie JongeLijsters die ik op de middelbare school bestelde.
Ik heb het over Minoes van Annie M.G. Schmidt. Destijds zelf gelezen, nu voorgelezen.

Minoes blijft een leuk en spannend verhaal. Af en toe wel wat ouderwets, maar dat is logisch voor een verhaal uit 1970.

Waar gaat het boek over:

Het verhaal gaat over juffrouw Minoes. Een nogal vreemde dame die op de vlucht slaat voor honden en in bomen klimt om aan ze te ontsnappen. Ze geeft kopjes en spint. Ook kan ze met katten praten. Dat komt doordat ze vroeger zelf een poes was.
Omdat ze nu een juffrouw is, kan ze niet meer bij haar vroegere baasje wonen. Ze is dus op zoek naar onderdak.
Alle katten in de buurt verwijzen haar naar meneer Tibbe. Die schijnt heel lief te zijn voor katten en heeft er zelf ook eentje.
Via het dakraam sluipt Minoes zijn huis binnen. Tibbe moet in de eerste instantie niks van haar weten, totdat blijkt dat ze hem aan allerlei nieuwtjes uit de buurt kan helpen.
Tibbe werkt namelijk als journalist bij de krant, maar doordat hij erg verlegen is, lukt het hem niet zo goed om nieuws te vinden en schrijft hij het liefst over de katten in de buurt. Dát is zijn baas wel een beetje zat.
Door Minoes en haar katten-persdienst lukt het hem om weer interessante nieuwtjes te schrijven.
Maar... voor sommige nieuwtjes heb je wel bewijs nodig.

De film:

In de film is het verhaal flink gemoderniseerd. Tibbe schrijft bijvoorbeeld niet meer op een typemachine, maar op een computer. Wel heeft Bibi, een buurmeisje van Tibbe, er een typemachinegeluid op gezet.

De verhaallijn in de film is best wel veranderd. De rol van meneer Ellemeet is daar veel dubieuzer dan in het boek.

Ik moet zeggen dat ik het verhaal in de film wel een stuk spannender vond dan die in het boek. Het letterlijke verhaal uit het boek was een stuk minder geschikt geweest om om te zetten in beeld volgens mij.

Een aantal personages komen op een iets andere manier naar voren in de film dan in het boek. Zo is Bibi in het boek een buurmeisje van Tibbe, in de film is zij de dochter van zijn hospita en wonen ze dus in hetzelfde gebouw.

Wel een beetje vreemd dat Bibi 's avonds als ze moet slapen bij Tibbe thuis op bed zit en haar ouders daar vaak niks vanaf weten. Maargoed, ik neem aan dat de meeste kinderen zich daar bij het kijken van de film niet aan storen. 

Al kan ik me niet voorstellen dat het anno nu weer op dezelfde manier gefilmd zou worden. De film is inmiddels ook alweer 15 jaar oud.

Mijn mening:

Ik vond het erg leuk om het boek opnieuw te lezen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me er nog maar weinig van herinnerde. Minoes, Tibbe en de Jakkepoes herinnerde ik me nog wel, het verhaal op zich niet meer.

Ik denk dat het verhaal nog steeds leuk is voor kinderen van nu. Of het nou voorgelezen wordt of dat ze het zelf lezen. Als je het voorleest, heb je wel gelijk de kans om wat ouderwetse termen uit te leggen. 

Ik had met mijn zoontje afgesproken dat we de film pas zouden kijken als het boek uit was. Dat was best lastig toen de film, die ik bij de bibliotheek gereserveerd had, binnen was voor we het boek uit hadden. We hebben de film uiteindelijk toch gekeken voor het boek uit was. 

Dat maakte niet zoveel uit, aangezien de film toch best wel veel verschilde van het boek.

Ik schreef net dat mijn exemplaar van Minoes nogal oud en geel was. Het was dan ook erg leuk om de film-editie van het boek tegen te komen bij de kringloopwinkel. Een exemplaar dat er nog ongelezen uitziet. Voor 1,50 was hij voor mij. 

Titel: Minoes
Auteur: Annie M.G. Schmidt

Uitgeverij: Querido
ISBN: 90 214 8177 4
aantal pagina's: 150
verschijningsjaar film-editie: 2002

verschijningsjaar origineel: 1970

Harry Potter en de Gevangene van Azkaban (#3) - J.K. Rowling

Harry Potter en de gevangene van Azkaban: Wat mij betreft de beste van de eerste drie delen.
Dit boek is een beetje anders dan de rest. Er hangt Harry een ander gevaar boven het hoofd dan Voldemort. Al heeft die er indirect wel mee te maken.

Er is een gevaarlijke gevangene ontsnapt uit een gevangenis waaruit ontsnappen onmogelijk zou moeten zijn. Sirius Zwarts, een gevaarlijke moordenaar én volgeling van Voldemort, is ontsnapt uit Azkaban. De gevangenis wordt streng bewaakt. Niet door tovenaars, maar door Dementors. Afzichtelijke wezens die alle geluk uit je wegzuigen.
In de toverwereld wordt gedacht dat Zwarts het op Harry Potter voorzien zou hebben. Vandaar dat Zweinstein ook extra bewaakt wordt. Speciaal daarvoor zijn er Dementors overgekomen uit Azkaban.
Wat in dit deel wel hetzelfde is als in de vorige twee delen, is dat ook dit deel weer vol staat met verdenkingen.

In HP en de gevange van Azkaban is het continu spannend. Geen rustig begin van het schooljaar dit keer. De dreiging is gelijk duidelijk voelbaar. Dat begint zelfs al bij de Duffelingen thuis.

Ik las het boek niet voor het eerst, dat maakt de leeservaring wel anders. Het verhaal is hetzelfde, maar voelt anders, omdat ik wist hoe het af zou lopen en omdat ik al meer wist over de achtergrond van bepaalde personages.
Daardoor had ik meer aandacht voor de details en zag ik nog beter dat het allemaal zo goed in elkaar steekt.

Harry Potter is in dit deel 13 jaar en zit in zijn derde jaar op Zweinstein. Harry, Ron en Hermelien gedragen zich ook echt als 13-jarigen met hun gekibbel, geruzie en streken.
Een echt jeugdboek. Al is het zeker niet kinderachtig.

De quote die ik heb gekozen bovenaan mijn blogpost, heb ik gekozen, omdat het een belangrijk aspect is van dit boek en de rest van de serie.
Harry is continu op zoek naar zichzelf en zijn familie. Hij wil weten wie zijn vader en moeder precies waren. In ieder boek ontdekt hij weer een beetje meer over zichzelf en zijn ouders.

Als je na het lezen de omslag van het boek nog eens bekijkt, zal je zien dat die een groot deel van het verhaal samenvat.

Helaas kan ik nu niet gelijk verder lezen in het volgende deel, Harry Potter en de Vuurbeker. Ik heb nog ander boeken die ik eerst moet lezen, maar ik ga zeker binnenkort verder met het herlezen van de serie.
Het bevalt me goed. Ik zit weer helemaal in de wereld van Harry Potter.
De film van HP en de gevangene van Azkaban heb ik trouwens lang niet gezien. Die kan ik dit weekend nog wel eens aan gaan zetten.

Lees hier mijn recensie van Harry Potter en de Steen der Wijzen
Lees hier mijn recensie van Harry Potter en de Geheime Kamer

Welk deel van de Harry Potter-serie is jouw favoriet?

Titel: Harry Potter en de Gevangene van Azkaban

auteur: J.K. Rowling

Originele titel: Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

vertaling: Uitgeverij De Harmonie Amsterdam en Wiebe Buddingh

uitgeverij: De Harmonie

ISBN: 90-76174-18-0

aantal pagina's: 326

verschijningsdatum: oktober 2000

Harry Potter en de Geheime Kamer (#2) - J.K. Rowling

 En ook bij herlezen is Harry Potter en de Geheime Kamer niet een boek om zomaar aan de kant te leggen voor hij uit is...

Eerder dit weekend las ik Harry Potter en de Steen der Wijzen (klik) sinds lange tijd weer en was verbaasd over hoe ik me de afgelopen jaren had laten beïnvloeden door de films en dat ik veel details vergeten was.

Van HP en de Geheime Kamer had ik niet de hele film pas nog gezien, slechts gedeeltelijk. Daardoor kwam ik er tijdens het lezen achter dat er zelfs best wel belangrijke dingen waren die ik vergeten was. Dat maakte het extra leuk om het boek nu weer te lezen.
En.. ik denk dat ik vanavond in Harry Potter en de Gevangene van Azkaban ga beginnen. (En dat terwijl ik me eigenlijk had voor genomen om na twee delen ook weer even wat anders te lezen.)

Review

Harry Potter en de Geheime Kamer begint met Harry die weer bij zijn oom, tante en Dirk in huis is. Hij is de vakantie redelijk zonder kleerscheuren doorgekomen, tot Dobby de huiself verschijnt en oom Herman en tante Petunia erachter komen dat Harry tijdens zijn vakantie niet mag toveren.
Niets weerhoudt hen er dan nog van om hem op te sluiten.
Gelukkig kan Harry na een spectaculaire ontsnapping toch terug naar Zweinstein.

Op Zweinstein is het dit schooljaar wederom niet veilig. Er worden leerlingen aangevallen door íets in de Geheime Kamer en Harry hoort een vreemde stem die niemand anders hoort.
Niemand kan iets tegen het gevaar ondernemen, omdat niemand weet waar de Geheime Kamer is. Harry gaat met Ron en Hermelien op onderzoek uit, maar of ze de Geheime Kamer op tijd weten te vinden?

Mijn mening

Stel nou dat het een tijd geleden is dat je HP en de Steen der Wijzen gelezen hebt, geen nood. Aan het begin van dit boek wordt er veel teruggeblikt naar wat daar allemaal gebeurd is.

In het verhaal is duidelijk te merken dat Harry een jaartje ouder en wijzer geworden is, al is hij nog wel regelmatig onzeker over zichzelf en of de Sorteerhoed het wel bij het juiste eind had om hem bij Griffoendor in te delen.
Het blijkt namelijk dat hij wel aardig wat gemeen heeft met Voldemort.

De opbouw van het verhaal is ongeveer gelijk als die van deel 1: Harry is bij zijn oom en tante, Harry gaat naar school, er gebeuren rare dingen, hij speelt Zwerkbal en dan: Actie!

Nog een overeenkomst is de leraar Verweer tegen de Zwarte Kunsten die wat vreemd is (Toch een beetje raar als een leraar zegt dat zijn stok een beetje opgewonden is...) en de verdenkingen die er tegen onder andere Harry zijn.

Het boek is de hele tijd leuk om te lezen, maar in het begin nog wel weg te leggen. De laatste hoofdstukken moeten gewoon aan een stuk door gelezen worden, zo spannend. 

Titel: Harry Potter en de Geheime Kamer

auteur: J.K. Rowling

Originele titel: Harry Potter and the Chamber of Secrets

vertaling: Uitgeverij De Harmonie Amsterdam en Wiebe Buddingh

uitgeverij: De Harmonie

ISBN: 9076174113

aantal pagina's: 254

verschijningsdatum: oktober 2000

Harry Potter en de Steen der Wijzen (#1) - J.K. Rowling

Na jaren heb ik het eerste deel van de Harry Potter-serie eindelijk herlezen. Ik wilde dat al een hele tijd, maar kwam er zogenaamd niet aan toe. Zoveel andere boeken die ik nog wilde lezen. En van Harry Potter dacht ik toch nog wel precies te weten hoe het ging.
Nu blijkt dat ik me de afgelopen jaren wel erg had laten beïnvloeden door de verfilmingen.
Die films komen regelmatig voorbij op tv en meestal blijf ik wel hangen om te kijken.

Afgelopen week kwamen mijn kinderen op het idee om de films van Harry Potter te gaan kijken. En natuurlijk keek ik mee. Door het kijken van de films deze week kreeg ik helemaal weer zin om de boeken te gaan lezen. Zo gezegd, zo gedaan. Deel 1 is uit, deel 2 ligt klaar.

Het verbaasde me hoeveel details ik vergeten was. Dat begint gelijk al bij de eerste hoofdstukken, waarin Harry nog bij de Duffelingen woont. In de film verloopt dat toch net ietsje anders allemaal. Uiteraard is de film ingekort en kunnen ze niet alles laten zien.
Ik weet nog wel, dat toen ik de film voor het eerst zag, ik er wel tevreden over was. Er zijn kleine dingetjes in veranderd, wat personages weggelaten, maar over het algemeen komt het verhaal goed overeen met het boek.
Anders dan bij boekverfilmingen die ik later gezien heb. En dan denk ik bijvoorbeeld aan de verfilming van de Scorch trials (De Schroeiproeven) van James Dashner. Die film hadden ze net zo goed een andere naam kunnen geven.
Maar ook een Netflix-serie die ik nu kijk is helemaal veranderd. The Shadowhunters gemaakt naar de boekenserie The Mortal Instruments. Ook een serie die ik binnenkort wil herlezen.

Terug naar Harry Potter...
Toen ik de eerste boeken van de serie voor het eerst las, waren mijn beelden nog niet beïnvloed door de films. Nu zeker wel. Vooral bij Hagrid en Sneep zie ik echt de Hagrid en Sneep uit de film voor me. Dat zijn ze gewoon geworden op één of andere manier.

Dit deel van de serie is echt een jeugdboek, terwijl de latere delen meer naar het young-adult genre gaan. Net als dat de leeftijd waarvoor de films geschikt zijn met bijna iedere film hoger wordt.

Ik denk meestal dat iedereen wel weet waar de Potter-boeken over gaan, dat iedereen op z'n minst stukjes van de film voorbij heeft zien komen, maar toch zal ik geen spoilers neer gaan zetten bij mijn beschrijving van het boek.

In Harry Potter en de Steen der Wijzen komt de dan tienjarige Harry erachter dat hij niet het uitschot is waar zijn oom en tante hem al tien jaar voor hielden.
Als hij bijna 11 is ontdekt Harry dat hij uit een tovenaarsfamilie komt en dat hij is toegelaten tot de Hogeschool voor Hekserij & Hocus-Pocus: Zweinstein.
Harry is niet zomaar een tovenaar: Hij is beroemd. Beroemd omdat hij 'de jongen was die overleefde'. Duidelijk te herkennen aan het litteken op zijn voorhoofd. Het litteken in de vorm van een bliksem.

Op Zweinstein merken Harry, Ron Wemel en Hermelien Griffel dat er iets vreemds aan de hand is op school en dat Hij Die Niet Genoemd Mag Worden, alias Jeweetwel, oftewel Voldemort er hoogstwaarschijnlijk mee te maken heeft.

Harry heeft eerder een aanval van hem overleefd, maar zou hij het weer tegen hem op kunnen nemen?
(Ik hoef niet zo geheimzinnig te doen, 'iedereen' weet toch dat er nog meer delen komen?'
Maar, om met de woorden van Perkamentus, het schoolhoofd van Zweinstein te spreken:

Dus verklap ik niet meer. Net als Harry, moet je, als je meer wilt weten, er zelf achter komen. Met het kijken van alleen de film weet je niet alles, dus ik raad je aan om de boeken te lezen als je dat nog niet gedaan hebt.

Ondanks dat ik dat zelf ook al weet hoe het allemaal afloopt, vond ik het boek toch weer leuk, mooi en spannend om te lezen.

Sommige gebeurtenissen leken veel sneller te gaan dan toen ik het boek voor het eerst las, maar dat was ook altijd zo bij filmpjes van de Teletubbies. De eerste keer duurde zo'n televisiebuikfilmpje heel lang, de tweede keer ging het gelukkig sneller voorbij.
Dat gelukkig is bij Harry Potter niet van toepassing hoor ;-).

(Dit is vast de eerste keer waarin Harry Potter in dezelfde recensie als de Teletubbies genoemd wordt...)

Wat me nu opvalt en waarin ik uiteraard niet de eerste ben, is dat J.K. Rowling de hele serie zo goed heeft uitgedacht. Dat ze in grote lijnen al van tevoren bedacht heeft wat er in Harry Potter en de Relieken van de Dood zou gaan gebeuren. Heel knap!
Het verbaast me eigenlijk niks dat ze na Harry Potter thrillers is gaan schrijven.

Ik weet niet of ik de héle serie nu in één keer weer helemaal ga lezen, maar ik ga in elk geval verder in Harry Potter en de Geheime Kamer.

Titel: Harry Potter en de Steen der Wijzen

auteur: J.K. Rowling

Originele titel: Harry Potter and the Philosopher's Stone

vertaling: Uitgeverij De Harmonie Amsterdam en Wiebe Buddingh

uitgeverij: De Harmonie

ISBN: 9076174105

aantal pagina's: 228

verschijningsdatum: oktober 2000