Vrijbuiters (De Kronieken van Goud & Bloed #2) - H.P. Janssens

In september 2016 verzonk ik helemaal in het zestiende-eeuwse Europa met Bloedbanden, het eerste deel van De Kronieken van Goud & Bloed, geschreven door H.P. Janssens.
In oktober 2017 ontving ik een recensie-exemplaar van Vrijbuiters, een lekker dik boek met een erg mooi vormgegeven cover.

Ik had veel zin om erin te beginnen, maar zag toch een beetje op tegen de dikte van het boek, daardoor duurde het tot januari voor ik erin begon. Maar aangezien ik tegelijkertijd in een aantal andere boeken bezig was, vlotte het niet zo erg. 

Afgelopen weekend was ik er dan écht klaar voor en las ik Vrijbuiters in één ruk verder uit. Ik was helemaal in de ban van het verhaal. 

Waar gaat het boek over:

De laatste datum die genoemd wordt in Bloedbanden is november 1565, Vrijbuiters begint in 1572.

In de tussenliggende jaren heeft Vasco Montalbán (31) een leven opgebouwd als lijfarts van de Orisini's in Rome en is Adrienne (13) uitgegroeid tot een verwende puber.

Adrienne zet het liefst alles naar haar hand en wanneer het haar te heet onder de voeten wordt, besluit ze er vandoor te gaan, Loïc meeslepend in haar avontuur. 

Een avontuur dat de twee netjes opgevoede kinderen verandert in echte vrijbuiters.

Bisschop Sforza is nog steeds uit op het goud van de Visgoten; De medaillons van Adrienne, wraak en macht. Als hij er eenmaal achter is waar Adrienne zich bevindt, zal hij ervoor zorgen dat hij zo snel mogelijk in handen krijgt waar hij recht op denkt te hebben. 

Intussen klimt hij langzaam omhoog op de politieke ladder en slaat zijn tentakels uit om zoveel mogelijk van alles op de hoogte te blijven.

Recensie:

Vrijbuiters is een boek waar je je aandacht goed bij moet houden. Niet alleen door de vele (historische) feiten die genoemd worden, maar ook door de opbouw. Op een gegeven moment wordt het verhaal vanuit drie oogpunten besproken. Die punten lopen qua tijdsbestek niet helemaal synchroon.

Het gehele verhaal heeft een looptijd van ongeveer 10 jaar en speelt zich grotendeels af in Italië (Rome, Venetië) en op de Middellandse Zee. Er komen dan ook regelmatig Italiaanse woorden en uitdrukkingen voorbij. 

De wereld waarin het verhaal zich afspeelt, wordt heel realistisch omschreven. Door alle feiten die door het fictieve verhaal heen lopen voelt het complete plaatje heel realistisch aan. Net als in Bloedbanden zou het hele verhaal zomaar echt gebeurd kunnen zijn. 

Krijg je daar twijfels over, dan drukt Janssens je naderhand wel met je neus op de feiten:

"Tot slot nog iets over de personages die dit boek bevolken. Vasco en Adrienne, Orlando en Gabrielle, Rodolfo, Casimir en Stephanus Sforza zijn zeer reëel in mijn hoofd, maar hebben nooit werkelijk bestaan."

Nou, in mijn hoofd zijn ze ook heel reëel!

Ik moet eerlijk zeggen dat ik sommige feiten redelijk snel aan me voorbij liet gaan. Al die familiebanden en afstammelingen van pausen en dergelijke. Ik wist van tevoren dat ik ze sowieso niet allemaal zou onthouden. Ik wilde liever weten hoe het verhaal verder zou gaan.

Wat heel handig is, is dat er achterin het boek een lijst zit 'Voor wie er meer over wil weten'. Alle feiten en uitdrukkingen op een rijtje. Dat heb ik naderhand dan weer wél heel uitvoerig gelezen. 

De personages in het boek worden zowel qua uiterlijk als karakter uitvoerig beschreven, zodat je ze in die 500+ bladzijden echt leert kennen.

Hoofdpersoon Adrienne maakt een enorme groei door nadat ze aan het begin van het boek start als vervelende puber. Ze kijkt zelf regelmatig terug naar zichzelf en hoe ze was en is zich erg bewust van hoe ze veranderd is in de loop der jaren.

Loïc groeit van onbeduidend jongetje aan het begin van het verhaal uit tot een belangrijk en sterk (en leuk!) personage.

Gelukkig blijf je door het boek heen ook op de hoogte van de hoofdpersonen van Bloedbanden. (Vasco, Gabrielle, de Orisini's e.a.)

Als deel drie er al zou zijn, zou ik die moeiteloos (en heel graag!) achter Vrijbuiters aan lezen. Helaas moet daarvoor nog gewacht worden tot dit najaar. Can't wait!

Voor mijn recensie van Bloedbanden, klik hier.

Titel: Vrijbuiters

Auteur: H.P. Janssens

Uitgeverij: Clavis

Aantal pagina's: 554

ISBN: 978-9044831085

Verschijningsdatum: oktober 2017

Terugkeer naar Inverness (Outlander #2) - Diana Gabaldon

Ik heb me voorgenomen om in 2018 de hele Outander-serie uit te lezen en tot nu toe loop ik aardig op schema.
Aangezien ik altijd meerdere boeken tegelijk lees, ging het met het lezen van Terugkeer naar Inverness niet heel snel en deed ik er 6 weken over.
Gelukkig heb ik het voordeel dat ik niet zo snel uit een verhaal raak, maar wel heel snel in een nieuw verhaal zit, dus een verhaal in etappes lezen, is geen probleem.

Waar gaat het boek over:

Terugkeer naar Inverness begint met een tijdsprong van 20 jaar (Of 220 als je het vanuit Jamies oogpunt bekijkt).
Het is 1968 en Claire keert terug naar Schotland, samen met haar dochter Brianna. Het is tijd om haar dochter te vertellen dat niet Frank, maar Jamie haar vader is.
Ook zoekt Claire hulp bij het achterhalen wat er tijdens en na de Slag bij Culloden met Jamie en de andere Highlanders is gebeurd.
Daar gaat het verhaal weer terug in de tijd. Naar Frankrijk, waar De Reiziger eindigde. Claire vertelt haar verhaal.
In Parijs werkt Jamie voor zijn neef Jared.
Claire wil niet alleen maar optreden als gastvrouw voor alle hoge gasten die zij ontvangen en gaat als vrijwilliger in het Hôpital des Anges werken.

Aangezien Claire weet dat het in de toekomst niet goed af zal lopen met de Highlanders, proberen zij en Jamie de toekomst naar hun hand te zetten. Wie weet lukt het ze om Charles Stuart, de Bonnie Prince tegen te houden om zijn troon op te eisen.

Mijn mening:

Terugkeer naar Inverness is een boeiend boek om te lezen. Naast het verhaal van Jamie en Claire is er het grote historische aspect van de Schotse geschiedenis.
Het is allemaal zo omschreven dat het net lijkt om je er zelf bij staat en toekijkt.
Daarnaast is het nog steeds een fictief verhaal, aangezien Claire natuurlijk via een magische stenenkring terug is gekeerd naar het verleden.
Op een paar puntjes na, zit er verder niet veel magie en fantasie in het verhaal en leest het echt als een historische roman.

Claire lijkt in dit deel wat meer aangepast aan de tijd waarin ze terecht is gekomen. Ze komt in principe ook niet terug op haar besluit om bij Jamie te blijven en dus in de 18e eeuw.
Toch weet je door het begin van het verhaal dat dat wel het geval zou zijn en ze zelfs met een kind terugkeert naar haar eigen tijd.
Het hoe en waarom, dat is waar je mede naartoe leeft in dit deel.

Het einde van Terugkeer naar Inverness zorgt ervoor dat je gelijk door wilt lezen in het volgende deel; De verre kust. Dat heb ik dan ook gedaan.

Ook het lezen van deel twee noem ik de Outlander-serie nog steeds letterlijk en figuurlijk een dikke aanrader.

Mijn leesverslag van De Reiziger is hier te lezen.

Ook lezen?

Terugkeer naar Inverness is als paperback en als E-book onder andere verkrijgbaar bij Bol.com. Als je daar via een link op mijn pagina bestelt, ontvang ik een klein bedrag aan commissie. Jou kost het niets extra.

 titel: Terugkeer naar Inverness
auteur: Diana Gabaldon
oorspronkelijke titel: Dragonfly in Amber
vertaling: Annemarie Lodewijk
uitgeverij: De Boekerij
ISBN: 978 90 225 6692 3
aantal pagina's: 768

verschijningsdatum: november 2013

De reiziger (Outlander #1) - Diana Gabaldon

titel: De Reiziger
auteur: Diana Gabaldon
oorspronkelijke titel: Outlander
vertaling: Annemarie Lodewijk
uitgeverij: De Boekerij
ISBN: 978 94 602 3693 8
aantal pagina's: 736
verschijningsjaar Nederland: 1999 
Oorspronkelijk jaar van uitgave: 1991
Negende druk 2013






In deze drukke tijd van het jaar nam ik een paar weken 'blogpauze'. Gewoon lekker lezen zonder een recensie over de gelezen boeken te schrijven.
Maar... Toen begon ik in De Reiziger van Diana Gabaldon en nu móet ik jullie gewoon vertellen wat ik van dit 736 pagina's tellende boek vond.

Een tijd geleden werd mij aangeraden om de Outlander-serie op Netflix te kijken. Daarvoor wilde ik wel eerst het boek lezen. Die leende ik daarom van de bibliotheek. Ik kwam er toen niet aan toe, maar kreeg van KPN een herkansing. Bij KPN kon je als klant namelijk gratis 3 e-books bij Bol.com krijgen als bedankje voor het klant-zijn. Bij die boeken zat onder andere deel 1 van de Reiziger-serie.
Die ben ik toen maar gaan lezen.
Binnen de kortste keren was ik helemaal verzonken in het verhaal over Claire Randall.

Waar gaat het boek over:

Het verhaal begint net na de Tweede Wereldoorlog, wanneer Claire met haar man Frank hun relatie na vijf jaar weer een beetje probeert op te pakken tijdens een reisje naar Inverness, Schotland.
Frank is historicus en erg geïnteresseerd in zijn afkomst, maar ook in de mythen en legenden van het oude Schotland.
Zo komen Claire en Frank op en gegeven moment terecht bij een steencirkel op Craigh na Dun. Via de magische krachten van de steencirkel komt Claire ineens terecht op de Schotse Highlands van 1743, waar de Engelsen op zeer vijandige voet staan met de Schotten.

Claire ontmoet een voorvader van Frank, maar moet al snel uit zijn handen gered worden door de Schotse Jamie.
Ze wordt door hem meegevoerd naar kasteel Leoch, het kasteel van de MacKenzie-clan.

Claire doet er alles aan om te ontsnappen en terug te keren naar Craigh na Dun, om te kijken of ze terug kan keren naar haar eigen tijd.
Toch raakt ze steeds meer gewend aan en verstrikt in het leven in de 18e eeuw ...en aan Jamie, tot ze op een gegeven moment niet meer weet of ze nog wel terug wíl.

Mijn mening:

Eigenlijk was het na De Reiziger mijn bedoeling om eerst seizoen 1 van Outlander op Netflix te kijken, maar ik kon niet meer stoppen met lezen en ben gelijk verder gegaan in het tweede boek: Terugkeer naar Inverness.

Tot nu toe een geweldige serie. Geen idee of ik het tot deel 9 vol ga houden. Vast niet in één keer achter elkaar door, maar wie weet heb ik ze eind 2018 wel allemaal uit. Leuke uitdaging toch?

Claire is een erg leuk personage. Sterk. Door haar tijd als verpleegster aan het front is ze flink grofgebekt. Daar kijken de Schotten flink van op.

Claire heeft in 1743 veel aan haar ervaring als verpleegster en haar interesse voor planten en kruiden.

Waarschijnlijk allemaal zeer waarheidsgetrouw, aangezien schrijfster Diana Gabaldon biologie en zoölogie heeft gestudeerd..

De liefde tussen Frank en Claire is duidelijk voelbaar in de eerste paar hoofdstukken. Dat maakt de tweestrijd waarin Claire later terecht komt erg begrijpelijk, vooral wanneer de spanning tussen Claire en Jamie zich opbouwt.

Ik ben zelf nog nooit in Schotland geweest, maar kan me er door de beschrijving van Diana Gabaldon inmiddels goed een voorstelling van maken.

Wat ik heel bijzonder vond om te lezen, was dat Diana zelf tijdens het schrijven en daaraan vooraf nooit in Schotland is geweest. Ze heeft al haar informatie uit boeken gehaald. Gelukkig was ze, nadat ze wel in Schotland was geweest, nog tevreden over haar omschrijvingen.

De Reiziger is opgedeeld in zeven delen, die onderling weer bestaan uit hoofdstukken met een titel die iets uit het hoofdstuk beschrijft. Gemakkelijk als je iets terug wilt zoeken.
De hoofdstukken zijn van verschillende lengte: Soms onder de 30 bladzijden, soms meer dan 100.

Regelmatig deed De Reiziger mij denken aan De Aardkinderen van Jean M. Auel. Uiteraard niet door de tijd waarin het zich afspeelt, maar wel door de personages en hun eigenschappen.

Claire en Jamie / Ayla en Jondalar.

Ik denk dat liefhebbers van De Aardkinderen zeker plezier zullen beleven aan De Reiziger en vice versa.

Inmiddels ben ik begonnen met het kijken van de Outlander-serie en ben zeker van plan verder te gaan kijken. De acteurs passen goed bij de personages en het verhaal is, op wat details na, vooralsnog (aflevering 4) bijna hetzelfde als dat in het boek.

De Reiziger is o.a. verkrijgbaar bij Bol.com als e-book en als paperback. Als je het boek via een link op mijn blog bestelt, ontvang ik een klein bedrag aan commissie. Jouw kost het niets extra.

Voor klanten van KPN is het e-book nog steeds gratis verkrijgbaar. Gewoon in je winkelmandje doen en de cadeaucode van KPN invoeren.

Anna's grote reis - Inez van Loon

Titel: Anna's grote reis

auteur: Inez van Loon

uitgeverij: Clavis

ISBN: 978 90 448 2917 4 

aantal pagina's: 222

verschijningsdatum: september 2016

Waar gaat het boek over:

In Anna's grote reis gaat de 12-jarige Anna Abrahamsz samen met haar moeder en zusjes met haar vader, die kapitein is, mee op reis naar Oost-Indië (Indonesië) op zijn schip De Urania.

Dat een kapitein zijn gezin meeneemt op reis is heel bijzonder in de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. (1847-1848)

Tijdens de vorige reis van vader is Anna's broertje Cornelis overleden en het gezin is nog in diepe rouw. Vader wil zijn gezin daarom niet zo lang alleen laten. Ze hebben elkaar nodig. 

De reis zal vier maanden duren. Vier maanden op zee, zonder school. De meisjes krijgen aan boord les van hun moeder.

Van haar schoolmeester in Amsterdam heeft Anna een mooi schrift gekregen om een scheepsjournaal (dagboek) in bij te houden.

Op dat echt bestaande scheepsjournaal van Anna (die dus ook echt heeft bestaan) is Anna's reis gebaseerd. 

Op de website van Inez van Loon is achtergrondinformatie over Anna Abrahamsz en haar scheepsjournaal te lezen. 

Mijn mening:

Het verhaal van Anna is mooi opgeschreven en geeft denk ik een goede indruk van hoe het leven er rond die tijd uitzag in Amsterdam en op de plantages in Oost-Indië.

Van tevoren verwachtte ik een boek te lezen dat zich grotendeels aan boord af zou spelen, maar de aanloop naar het verhaal neemt, net als het verblijf in Oost-Indië, ook een groot deel van het boek in beslag.

Voorin het boek is een kaart te zien met daarop de route die de Urania heeft afgelegd van Amsterdam naar Batavia. Achterin staat een kaart van de Amsterdamse Jordaan, met daarop de plaatsten aangeven waar Anna veel kwam. 

Doordat het boek is gebaseerd op het scheepsjournaal van Anna en het verhaal dus op waarheid gebaseerd is, kan het niet continu spannend zijn. Er zijn ook regelmatig gewone dagen die beschreven worden.

Toch is Inez van Loon goed gelukt om het verhaal de hele tijd boeiend te houden en een spannende draai aan het verhaal te geven. Vooral de avonturen die de zusjes in Indië beleven zijn leuk om te lezen. 

Het boek pas erg goed in mijn groep 8, aangezien de periode waarin het verhaal zich afspeelt uitgebreid wordt besproken in onze geschiedenismethode.

Een verhaal leest heel anders dan een geschiedenisboek en is veel gemakkelijker om je in in te leven in die tijd. 

Anna's grote reis is leuk én leerzaam.

Als ik aankomend schooljaar weer lesgeef aan groep 8, dan ga ik dit boek gelijk aan het begin van het schooljaar voorlezen, want dan komen de reizen op de schepen naar Nederlands-Indië aan bod. Hopelijk lukt het mede daarmee om de leerlingen onder te dompelen in de gebeurtenissen van de negentiende eeuw.

In de digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren is meer te lezen over het verder leven van Anna. 

Vier seizoenen - Lena De Coninck

"Onze tekening was de herfst. 

De herfst was vanaf dat moment mijn nieuwe begin van alles. 

De herfst was kleur en creativiteit. 

Winter zal koud en hard zijn, maar lente is zon. 

Zomer is passioneel vuur. 

Al die seizoenen lachten me toe, de toekomst zwaaide open en vanbinnen spreidde ik mijn armen voor wat nog komen zou."

(blz. 67)

Titel: Vier Seizoenen

auteur: Lena De Coninck

uitgeverij: Clavis | Young Adult

ISBN: 978 90 448 2799 6

aantal pagina's: 272

verschijningsdatum: juli 2016

Omslagtekst:

Antwerpen, 1942

Anna Zimmerman leidt een doodgewoon leventje: ze haat wiskunde, droomt van liefde en fantaseert over haar toekomst. Maar wanneer het de Joden in Antwerpen te heet onder de voeten wordt, moet ze onderduiken in de kelder van haar beste vriendin Dahlia.

Terwijl de Duitsers haar geliefde Antwerpen met de grond gelijkmaken, wordt Anna langzaam een vrouw. Ze wordt verliefd, volwassen en zelfstandig. 

Toch lijkt haar lot onvermijdelijk: de grote vraag is niet of deze oorlog haar klein zal krijgen, maar wanneer...

Een gevoelig en realistisch debuut over oorlog, liefde, vriendschap en vertrouwen. Voor young adults.

Vier Seizoenen speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog. Een onderwerp dat ik altijd interessant vind om over te lezen. Het boek speelt zich af in Antwerpen, waar de fictieve Anna Zimmerman woont. Zij houdt een dagboek bij. Een beetje het idee van Anne Frank dus, alhoewel Anna niet eenzelfde soort meisje is als Anne Frank. 

Anna is voor haar zestien jaar erg kinderlijk en naïef. In de loop van haar dagboek wordt dat wel minder. 

Anna wordt volwassen onder de grond, waar ze ondergedoken zit in een kelder. 

Haar familie is niet de enige die daar zit. De familie Zimmerman is daar met de bejaarde meneer en mevrouw Liefooghe en de familie Ahava. 

Ik vond het een boeiend verhaal om te lezen. De woorden en zinnen die Lena de Coninck aan Anna gegeven heeft voor haar dagboek zijn regelmatig erg mooi en diepgaand. 

Zeker wanneer ze zich wat volwassener gaat gedragen. 

"Ik voelde zoveel en tegelijk niets. Ik voelde me verraden. Verraden door mezelf, want je geloof, dat ben je zelf. Je God wordt slechts door jou in leven gehouden. Ik haatte mezelf, ik haatte de wereld, en tegelijk hield ik van alles en iedereen. Ik wilde huilen van verdriet, zingen van geluk, spugen van afschuw."

(blz. 58)

Als je aan het lezen bent, heb je niet het idee dat het om een fictief verhaal gaat. Anna zou zomaar echt hebben kunnen bestaan. Dat komt mede doordat de achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt erg realistisch is. 

"Hoe ik het ook schrijf, met welke woorden ook, het is niet genoeg. Zelfs als ik het bloed dat die decembernacht heeft gevloeid als inkt zou gebruiken, zou dat niet volstaan."

(blz. 124)

Wat is jammer vind, is dat een dagboek geen gesloten einde heeft, ook deze niet. Hoe het verhaal verder gaat nadat het dagboek stopt, weet je daardoor niet.

Wat mij betreft had er nog wel een epiloog achteraan gemogen.
Je kunt natuurlijk ook je eigen fantasie gebruiken en het zo mooi (of juist niet) maken als je zelf wilt. 

"Ik huil, huil, huil. O, als een mens toch eens in zijn eigen tranen kon verdrinken, of er op z'n minst in kon verdwalen. Misschien zou ik mezelf daar terugvinden. Als ik maar diep genoeg duik."

(blz. 218)

Vier seizoenen is het tweede boek van Lena de Coninck. Haar eerste boek, In de tekening, gaf ze uit in eigen beheer. 

Lena is nog maar 19 jaar. Wetende dat zo'n jong iemand dit boek geschreven heeft, maakt het wel extra bijzonder. Ze heeft zich erg goed ingeleefd in het personage van Anna.

Godverdomse dagen op een godverdomse bol - Dimitri Verhulst

Titel: Godverdomse dagen op een godverdomse bol

auteur: Dimitri Verhulst
uitgeverij: Uitgeverij Contact
ISBN: 978 90 254 2953 9
aantal pagina's: 186
verschijningsdatum: september 2008

"De tijd is rijp en hij zal snel weer rotten."

Dat de spellingscontrole aangeeft dat ik fouten in de titel heb staan, zegt wel wat over de titel. Geen woorden die ik vaak gebruik en die me in principe tegenstaan. Ook over de cover ben ik niet erg enthousiast. Toch was ik benieuwd naar de inhoud van dit boek. Over het algemeen kan ik de boeken van Dimitri Verhulst wel waarderen.

Waar gaat het boek over:

In Godverdomsde dagen op een godverdomse bol beschrijft Dimitri Verhulst de evolutie van de mensheid. Vanaf het moment dat de mens nog vrij weerloos uit het water kwam is hij zich steeds verder gaan ontwikkelen. 

Of dat altijd goede ontwikkelingen zijn geweest, is maar de vraag. 

Wat gemaakt is, wat ontstaan is in tientallen miljoenen jaren, kan in een tel vernietigd worden, maar ook zelf creëren is de mens niet vreemd.

"Bomen komen elkaar niet tegen en leven doorgaans langer."

Feit is dat de mens is blijven leren, steeds meer over de wereld leert en hoe deze in elkaar zit, waardoor hij langzamerhand de macht van welke godheid dan ook overneemt.

Mijn mening:

Godverdomsde dagen op een godverdomse is het oudste boek van Dimitri Verhulst dat ik tot nu toe gelezen heb en zijn negende geschreven boek.
Zijn schrijfstijl is in de loop van de jaren niet echt veranderd. Als ik in dit boek was gaan lezen, zonder dat ik wist wie het geschreven had, dan was ik daar op de eerste pagina al achter gekomen. 

Dimitri Verhulst zegt waar het op staat en neemt daarbij geen blad voor de mond. Het sarcasme druipt er vanaf. En sarcasme, daar houd ik wel van.

Als vrouwelijke lezer moet je je wel regelmatig pantseren tegen vrouwonvriendelijke uitspraken.

Alhoewel dit boek een boek is over de evolutie van de mens, een soort van geschiedenisboek, wordt er geen enkel jaartal of naam in genoemd. Noch van mensen, noch van plaatsen. Je moet als lezer zelf dus maar uit zien te zoeken waar en wanneer je je op de tijdlijn bevindt.

In de meeste gevallen sprak het wel voor zich. 

"De wereld wordt opgesplitst in superieuren en niemendallen, waarbij de bedenker van het classificatiesysteem uiteraard zelf deel uitmaakt van de superieuren, dat is nogal wiedes. Een niemendal is niet in staat tot het samenstellen van een classificatiesysteem, die kent het woord 'classificatiesysteem' niet eens en zou dat woord, als het werd gedicteerd, schrijven met 21 fouten erin."

(blz. 173)

Ook hoofdstukken missen in dit boek. Wel zijn er een paar vaste uitspraken in het boek die een mijlpaal aangeven. Er wordt regelmatig aangegeven hoeveel mensen er op dat moment in het verhaal op de aardbol rondlopen, of, iets negatiever, welk dier er inmiddels is uitgestorven, maar ook welke beroepen er op dat moment 'in' zijn.

Een van de positieve ontwikkelingen is de ontwikkeling van de taal, daarop wordt regelmatig teruggekomen. 

"De taak die 't ooit vrijwillig op een dag met veel plezier heeft aangevat, het benoemen van de dingen, is nog altijd onvoltooid. En 't hoopt dit zo te houden. Want eens de stromen met woorden zullen zijn opgedroogd, zal 't zijn eigen einde ruiken. Het einde van de woorden, dat is de dood."

(blz. 148)

Zoals in de quote hierboven te zien is, wordt de mens aangeduid met 't. 

Dus; geen hoofdstukken, geen namen, geen jaartallen, tóch een duidelijk boek.

"Hoe laat zou het zijn?"

In 2009 won Verhulst met dit boek de Libris Literatuurprijs

Lees door op onderstaande titels te klikken meer over de boeken van Dimitri Verhulst die ik besproken heb op mijn blog.

Bloedboek
De zomer hou je ook niet tegen
De laatkomer
Kaddisj voor een kut

Het achtste leven (voor Brilka) - Nino Haratischwili

Nadat ik vanaf oktober een leesdagboek bijhield over Het achtste leven, is hier dan eindelijk mijn recensie!

Omslagtekst:

Een monumentaal, Tolstojesk familie-epos dat zes generaties omspant tussen 1900 en nu. Acht levens van één Georgische familie, beginnend in een kleine stad tussen Georgië en Azerbaidzjan, waar een getalenteerde chocolatier zijn dochters grootbrengt en en passant een recept bedenkt voor een verrukkelijke chocoladedrank met gevaarlijke krachten. Het brengt hem rijkdom en aanzien, maar dat betekent in die tijd ook al spoedig een gevaar. 

Niza is de achterkleindochter van Stasia, een van de dochters van de chocolatier. Zij woont in Berlijn en vertelt op eeslepende wijze, maar ook met veel ironie en humor, de dramatische geschiedenis van haar familie en die van de ‘rode’ twintigste eeuw – een cruciale periode in de Europese geschiedenis – met de opkomst en ondergang van de Sovjet-Unie, het wegvallen van het IJzeren Gordijn en de perestrojka.

Mijn mening:

De 8 in Het achtste leven staat voor oneindig. Net als wat ik van dit boek zou willen; dat het oneindig is.

1248 bladzijden en nog was het niet genoeg, nog hoopte ik dat er na het laatste hoofdstuk toch stiekem nog een hoofdstuk zou komen.

Een mooi verhaal met prachtig vormgegeven zinnen.

"Iemand die een sluier nodig heeft, een voorwerp, ook als is het van zijde, tussen zichzelf en de wereld, is bang voor het leven. Hij is bang om dingen te beleven, ze echt te voelen." 

(Simon Jasji)

Doordat ik het boek op mijn e-reader las en in delen aangeleverd kreeg voor het leesfeuilleton  van Hebban viel het niet op dat het om een dik boek ging.

Ik kan me voorstellen dat zo’n dik boek je misschien af zal schrikken. Maar als je door de recensies van dit boek denkt dat het wellicht een boek is dat je aan zal spreken, laat je dan niet afschrikken door de dikte.

Je kunt het misschien net zo aanpakken als de feuilletonlezers: Het boek opdelen.

Waarschijnlijk zal je regelmatig na het met jezelf afgesproken gedeelte door willen lezen, omdat het verhaal zo meeslepend is.

Het boek is geschreven vanuit Nitsa. Zij gaat zo’n 100 jaar terug in de tijd om haar nichtje Brilka duidelijkheid te geven over waar ze vandaan komt. Wat haar familiegeschiedenis is.

En dat ís me een geschiedenis!

Het levensverhaal van een heel bijzondere Georgische familie, plus de achtergrond waartegen het zich afspeelt.

De feiten zijn belangrijk, maar ook bijgeloof speelt een grote rol.

Die achtergrond is het Georgië en de Sovjet-Unie van de twintigste eeuw. Communisme en socialisme, de Tweede Wereldoorlog, Stalin, Lenin en alles wat daarbij komt kijken tegenover het democratische westen.

Had je je je voor het lezen van dit boek nog niet zo verdiept in de Russische geschiedenis en politiek; na het lezen van dit boek ben je wat dat betreft helemaal bij, zonder het idee te hebben dat je in een lesboek geschiedenis hebt zitten lezen.

Het achtste leven is opgedeeld in zeven delen, voorafgaand aan een proloog. In de proloog geeft Nitsa in het kort al enkele gebeurtenissen die zullen volgen weer. Vervolgens vertelt zij haar verhaal, zoals zij het van haar voorouders heeft meegekregen. Grotendeels van overgrootmoeder Stasia. Daarin zitten vrij veel geschiedenisfeiten verwerkt, inclusief jaartallen.

Zo wordt stukje bij beetje het verhaal van zes generaties uit de doeken gedaan. In het boek ook wel figuurlijk omschreven als het weven van een wandkleed.

Op het moment dat Nitsa in het verhaal zelf geboren is en bewust dingen meemaakte, krijgt het verhaal een iets andere vorm, doordat je het verhaal als lezer vanaf dan uit de eerste hand te horen krijgt.

De zeven delen in het boek worden allemaal aangeduid met de naam van het personage dat de hoofdrol speelt in dat deel. Die stukken gaan echter niet alleen maar over die persoon.

Neem bijvoorbeeld het verhaal van Kitty Jasji, een oudtante van Brilka, en mijn favoriet. Haar verhaal speelt zich voor een deel af in Londen. Gebeurtenissen bij haar lopen parallel met die van familieleden in Tblisi, Georgië, meer dan 4000 kilometer verderop. Ook die gebeurtenissen komen uitgebreid aan bod.

"De verhalen overlappen elkaar, lopen in elkaar over, vergroeien met elkaar - ik probeer dat kluwen te ontwarren, omdat je de dingen na elkaar moet vertellen, omdat de gelijktijdigheid van de wereld niet in woorden te vangen is."

In de familie Jasji speelt chocola een belangrijke rol. De vader van Stasia had een chocolaterie die geweldig liep door een geheim recept. Dat recept is het erfstuk van de familie.

"Chocola was alleen nog een herinnering aan een ander tijdperk en zonder chocola vergaten de mensen de zoetheid en zonder iets zoets vergaten ze hun kindertijd en zonder kindertijd vergaten ze het begin en zonder begin zagen ze het einde niet naderen."

In het begin hadden verschillende feuilletonlezers, inclusief ikzelf, het idee dat het nodig was om een stamboom te gaan maken, omdat de familie Jasji best ingewikkeld leek. Maar na een tijdje kende ik de familie Jasji als mijn eigen broekzak.

De familie Jasji zal niet snel weer uit mijn hoofd zal verdwijnen.

Ik ben helemaal blij! Zojuist kreeg ik te horen dat ik voor mijn bijdrage aan het leesfeuilleton een compleet papieren exemplaar van Het achtste leven gewonnen heb. 
Zodra ik hem heb, zal ik een foto op Facebook en Intstagram plaatsen én krijgt het boek een ereplaats in mijn boekenkast!

Tip: Als je het hele boek gelezen hebt, lees dan de proloog nog eens. Die is dan nog mooier en heeft meer betekenis dan de eerste keer.

Titel: Het achtste leven (voor Brilka)

auteur: Nino Haratischwili

uitgeverij: Atlas Contact
ISBN: 978 90 254 4841 7

aantal pagina's: 1248
verschijningsdatum: januari 2017

Joseph | De zwarte Mozart - Jan Jacobs Mulder

Een van de redenen dat ik de omslagtekst hier heb overgenomen in plaats van dat ik zelf een review geschreven heb is dat de omslagtekst doorslaggevend was voor mij om het boek te gaan lezen. (Bedankt dat ik het boek voor jullie mocht lezen, Xander Uitgevers.)
De andere reden is dat het verhaal van Joseph zoveel omvattend is, dat mijn review veel te lang zou worden.
Joseph gaat vanaf zijn sterfbed zijn hele leven en wie daar in meespeelde bij langs: Joseph als kind op de Caraïben, Joseph de schermer, de ruiter, de componist, de violist, maar ook Joseph de soldaat en strijder.

Het verhaal van Joseph is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Met de nadruk op gebaseerd, want over Joseph was niet veel bekend. Zo'n 80% van de persoon Joseph is door Mulder bedacht. Door zijn eigen verleden, kon hij zich emotioneel goed inleven in Joseph, in het ongewenst zijn.

Omschrijving

Parijs, 1799. In de turbulente tijd van de Franse Revolutie is Joseph Boulogne ernstig gewond teruggekeerd uit Saint Domingue, waar hij vocht tegen de kolonisten voor de afschaffing van de slavernij. Al stervende kijkt hij terug en vraagt zich af: heb ik genoeg gedaan?

Joseph, zoon van een blanke plantage-eigenaar en een vrijgekochte slavin, groeide op in Parijs en ontwikkelde zich tot een uitstekend violist, geroemd componist, gevierd schermer en hij was bovendien geliefd bij de vrouwen. Ondanks zijn succes hield hij het gevoel nooit echt bij de blanke elite te hebben gehoord. Met tweehonderdvijftig vrijwilligers besluit hij naar Saint Domingue te trekken om op te komen voor de rechten van de slaven. Het zal een strijd voor zijn eigen leven worden.

Mijn mening:

Dit boek heeft me een heel andere kijk gegeven op de Franse Revolutie. De Franse Revolutie was voor mij vooral een naam met een jaartal, maar hoe het er in die tijd aan toe ging wist ik niet. 

Je kan het net zo goed een burgeroorlog noemen.

Van klassieke muziek weet ik weinig. Van Joseph de Boulogne (Chevalier de Saint-Georges) had ik nog nooit gehoord. (Van Mozart wel...) Inmiddels heb ik via de Spotify afspeellijst van Xander Uitgevers wat van zijn muziek beluisterd.
Overigens wist Jan Jacobs Mulder zelf eerst ook niet wie Joseph was.

Al met al geeft dit boek een uitgebreide kijk op het leven van Joseph en de wereld om hem heen in die tijd. 

Joseph had het niet gemakkelijk als een van de weinige zwarten in Frankrijk. Hij werd vaak uitgescholden en gekleineerd, maar stond stevig in zijn schoenen en gaf de bevooroordeelde mensen vaak op een voor de lezer humoristische manier lik op stuk.

Eigenlijk heeft het boek twee heel verschillende schrijfstijlen. Van de Joseph op zijn sterfbed zijn de gedachten op een mooie, poëtische manier omschreven. Een manier die uitnodigt tot voordragen, terwijl de verhalen uit zijn herinneringen op een veel toegankelijker manier zijn geschreven.

Die afwisseling is erg mooi. 

Vanaf het begin van het boek is duidelijk dat Joseph zal overlijden aan een beenwond. Waar hij die heeft opgelopen wordt ook al verteld, als komt het hele verhaal daar omheen pas aan het eind van het boek aan bod. 

"Mijn verleden is allesomvattend, vertelt wie ik ben geweest en wat ik heb gedaan. Ik heb geen toekomst meer, alles is verleden tijd."

De jonge Joseph komt vrij egoïstisch en arrogant over. Een echte womanizer. Hij doet er alles voor om in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar uiteindelijk blijkt hij juist alles voor anderen over te hebben. Voor zijn moeder, voor de afschaffing van de slavernij, voor Frankrijk.
Schuld en boete spelen een grote rol.

"Roemloos ben ik ten onder gegaan in de Revolutie. (...) Afgesneden van mijn publiek zal ik uiteindelijk in een stinkend gat worden gesmeten."

Op de website van Xander Uitgevers zijn enkele interviews met Jan Jacobs Mulder terug te luisteren, die naast goed een verhaal opschrijven, ook leuk kan vertellen.

Titel: Joseph | De zwarte Mozart

auteur: Jan Jacobs Mulder

uitgeverij: Xander Uitgevers
ISBN: 978 94 0160 573 1

aantal pagina's: 373
verschijningsdatum: september 2016