Dummie de Mummie en de Smaragd van de Nijl (Dummie de Mummie #8) - Tosca Menten

Toen mij gevraagd werd of ik het nieuwste boek over Dummie de Mummie wilde recenseren, heb ik zonder twijfel toegezegd.
Mijn jongste zoontje en ik zijn echt Dummie fans geworden. We hebben nog niet alle boeken gelezen. Dit is de derde die ik voorgelezen heb. De andere boeken gaan zeker volgen!

Voor ons was Dummie de Mummie en de Smaragd van de Nijl extra bijzonder, omdat het zich voor het grootste deel in Rome, Italië afspeelt. En ja, daar hebben we wel wat mee :-).

Waar gaat het boek over:

Dummie en Goos willen graag op vakantie én ze zijn op zoek naar een verjaardagscadeautje voor Klaas. Om het een met het andere te combineren, proberen ze Klaas zijn pizzarecept afhandig te maken en mee te doen aan een internationale pizzabakwedstrijd.

Dummie zou Dummie niet zijn, als hij er niet voor zou zorgen dat die wedstrijd ook daadwerkelijk gewonnen wordt en Klaas, Goos en Dummie naar Rome kunnen.

Dat in Rome Egypte heel dichtbij is en dat de geschiedenis van de Romeinen en de Egyptenaren elkaar daar tegenkomen, dat hadden ze niet verwacht.

Dummie krijgt dromen over een oude smaragd en haalt het in zijn hoofd dat die smaragd wel eens in Rome zou kunnen zijn. 

Hij wil niet stoppen met zoeken tot hij die smaragd gevonden heeft.

Goos probeert hem van het plan af te halen. Maar hun nieuwe vriend en journalist Herman zorgt er wel voor dat Dummie het idee niet uit zijn hoofd kan zetten.

Mijn mening:

Het verhaal was vaak zó grappig, dat mijn zoontje en ik dubbel lagen van het lachen. En van zijn geschater moest ik nóg harder lachen.

Hoe Dummie Italiaanse woorden iedere keer weet te veranderen in iets anders: Hilarisch!

"'Ghallo Pizza Ria, ghier is Dharwishi in telefoon. Maar jij twee pizza's voor Klaas en Ghoos? ... Klaas wil pizza met rare naam van ghroente en Ghoos wil dubbelgevouwen van kale zonen. Ik gheb vraagje, kan ook beetje Maashi erin? ... Die is Italiaanse kaashi, jij weet wel? ... Nee, is niet ghrap. Kaashi Maashi!'"

Ik vond dit boek iets minder eng dan bijvoorbeeld Dummie de Mummie en de Tombe van Achnetoet. Ik hoefde tijdens het lezen geen stukken over te slaan of te veranderen.

Al met al was het een super leuk en spannend avontuur. Soms had ik wel een beetje medelijden met Dummie. 

Een puntje van kritiek is dat de broccoli op de pizza van Klaas geen oer-Hollandse groente is, maar waarschijnlijk zelfs Italiaans. Een klein detail die andere ingrediënten op de pizza wel weer goed maken.

Titel: Dummie de Mummie en de Smaragd van de Nijl

auteur: Tosca Menten

illustraties: Elly Hees

uitgeverij: Van Goor

ISBN: 9789000346875

aantal pagina's: 304

verschijningsdatum: september 2016

Op een rijtje: de boeken van oktober

De laatste twee maanden van 2016 zijn van start gegaan.

Sint Maarten, de intocht van Sinterklaas, het sinterklaasfeest zelf, voorbereidingen voor kerst. De eerste kerstliedjes zullen binnenkort al weer op de radio komen (of zijn dat misschien al geweest...)

Voor het zover is, wil ik eerst nog even terugkijken op oktober. 

De boeken die ik heb gelezen en de boeken die ik nieuw heb.

Ik sloot oktober af met de inzet van een winactie. 

Je kunt nog tot maandag 7 november meedoen. De prijs: Did I Mention I Need You. (klik)

Op een rijtje: de boeken van oktober

1. Gevangene - Aimée Carter *** 

2. Het laatste uit liefde - Cathy Rentzenbrink ****

3. 54 Minuten - Marieke Nijkamp ****

4. Hemelvuur - Francesca Haig ***

5.Did I mention I love you - Estelle Maskame ****

6. Did I mention I need you - Estelle Maskame ****

7. Did I mention I miss you - Estelle Maskame ****

8. Labyrinten - Théo Guinard ****

9. Il mare nasconde le stelle - Francesca Barra ****

(Klik op de titel om de bijbehorende recensie te lezen.)

Het boek dat vooral indruk om me gemaakt heeft is Het laatste uit liefde. Het gaat daarin om het waargebeurde verhaal van de schrijfster zelf.

Voor wie van romantische ya-boeken houdt is de DIMILY-serie een echte aanrader. 

Voor de verandering las ik deel 2 en 3 ervan op mijn e-reader.

Behalve deze boeken, ben ik wekelijks druk aan het lezen in Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili. Het is een boek van 1248 pagina's waar ik van Hebban iedere week een nieuw deel via de e-mail krijg. 200 pagina's gelezen, nog zo'n 1000 te gaan.

Ik ben niet de enige die dit boek leest, er lezen nog 80 mensen mee. Naast het lezen, discussiëren we er flink op los met de feuilletonleesclub.

Op mijn blog houd ik een leesdagboek bij.

Nieuwe aanwinsten:

Het zal ook weer eens niet zo zijn: Ik heb meer nieuwe boeken dan ik gelezen heb...

Ik kreeg boeken cadeau, ik spaarde ze bij elkaar bij de Total, ik kreeg een recensie-exemplaar én ik kocht boeken bij de kringloopwinkel.

Il mare nasconde le stelle - Francesca Barra

Een Italiaans boek waarvan ik niet verwacht dat het in Nederland uitgegeven zal worden. Hij is tot nu toe ook nog niet in andere talen vertaald. Toch vind ik het verhaal mooi genoeg om er hier aandacht aan te besteden.

Waar gaat het boek over:

Het gaat in Il mare nasconde le stelle om het waargebeurde verhaal van een bootvluchteling. Een kind nog.
De Egyptische Remon besluit als hij veertien jaar is, om in zijn eentje zijn land en alles wat hij daar heeft te ontvluchten.
In Egypte kan hij niet zichzelf zijn, kan hij niet vrijuit geloven wat hij wil. Verschillende geloven strijden tegen elkaar. Remon is als koptische christen ver in de minderheid en moet in Egypte zijn hoofd boven water zien te houden in een overwegend islamitisch dorp.
Hij weet dat, als hij blijft, het op een gegeven moment mis zal gaan. Voor zijn gevoel zit er dus niets anders op.

Voordat Remon op een boot beland, wordt hij eerst een tijdje vastgehouden, zodat zijn ouders geld voor hem neer kunnen tellen. Eenmaal aan boord krijgt hij nauwelijks te eten. Vanaf de boot moet af en toe overgesprongen worden naar een ander schip. Bij een van die levensgevaarlijke sprongen verliest Remon de weinige bagage die hij heeft.

Onderweg is er niemand die hij kent, niemand die hij kan vertrouwen.
Zo is hij 160 dagen alleen en huilt hij zelf haast een zee bij elkaar. Koud, hongerig en alleen.

De plaats van bestemming die Remon voor ogen heeft, is Milaan. Daar zou namelijk familie van hem wonen. Behalve het woord Milaan, kent hij helemaal niks in Italië. Hij verwacht dan ook niet dat hij op een Italiaans eiland terecht komt.

Ook in de vluchtelingenopvang staat hij er alleen voor. Hij is daar zelfs niks meer dan een nummer.
Maar als hij, omdat hij nog maar een kind is, na een tijd eenmaal opgenomen wordt in een familie, gaat het langzaamaan de goede kant op met hem en krijgt hij de kansen waar hij naar op zoek was.

"Want als de mensen vriendelijk tegen je zijn, 

als ze je niet op laten gaan in de massa, 

je respecteren, 

als ze je een plek geven, 

je vertrouwen, 

je verantwoordelijkheid geven, 

dan wordt alles gemakkelijker."

Mijn mening:

Ik heb dit boek tussen andere boeken door gelezen. Iedere keer een stukje. Wat mij betreft was het niet spannend genoeg om in een ruk uit te willen lezen. Het is natuurlijk ook geen boek om spannend te zijn. Indrukwekkend was het zeker wel.

Mensen die denken dat vluchtelingen zomaar op een boot stappen en een leuk tochtje maken voor ze in Europa aankomen, hebben het mis. (Niet dat ik ooit dacht dat het makkelijk was hoor...) De tocht is niets minder dan een dodenvaart. Mensen zetten niet zomaar hun leven op het spel! Ze hebben hoop op een betere toekomst. En die hoop, daar heeft iedereen toch recht op?

Anders dan de cover van het boek doet denken, gaat Remon niet in zijn eentje de zee op. Figuurlijk is hij wel alleen.

De titel van het boek betekent De zee die de sterren verbergt. De symboliek van de sterren komt regelmatig naar voren. Als Remon het allemaal niet meer ziet zitten, ziet hij ook geen sterren. Zo zag hij aan boord soms tijden geen sterren.

Als hij bij zijn nieuwe 'familie' gaat wonen, kan hij vanuit zijn raam de sterren zien.

Het verhaal van Remon is mooi verwoord door Francesca Barra, die in het nawoord vertelt hoe ze Remon ontmoet heeft.

Voor het schrijven van het boek heeft ze het dagboek van Remon mogen gebruiken.

Titel: Il mare nasconde le stelle

auteur: Francesca Barra

taal: Italiaans

uitgeverij: Garzanti
ISBN: 978 88 11 67154 1
aantal pagina's: 151
verschijningsdatum: januari 2016

Did I Mention I Miss You (DIMILY #3) - Estelle Maskame

In precies een week tijd heb ik de hele DIMILY-serie gelezen! Fijn dat ik herfstvakantie had en dat het kon.

Klik hier voor mijn recensie van Did I Mention I Love You.
Klik hier voor mijn recensie van Did I Mention I Need You.

Ik gaf beide delen maar liefst vier sterren en die krijgt Did I Mention I Miss You ook. Mijn conclusie: Goede serie!

Aangezien Did I Mention I Miss You nog niet vertaald is en ik geen zin had om tot maart te wachten, heb ik hem in het Engels op mijn e-reader gelezen.

Waar gaat het boek over:

"'I'm mad at him for being half the reason this family is so messed up, yet I'm the one who's getting all the blame. 

I'm mad at him for being the reason I keep arguing with everyone around me. I'm mad at him for being the reason Dad hates me. 

And I know this sounds awful, but I'm mad at him for existing 

and I'm mad at you and Dad for ever meeting 

and I'm mad at myself for ever agreeing to come and stay with you guys that summer.'"

Eden moet het wederom zonder Tyler doen. Zij er in de eerste instantie voor gekozen dat het beter was als ze elkaar zouden vergeten, maar in New York kwam ze er toch achter dat ze niet zonder hem kon. 

Zowel zij als Tyler hadden hoop op een goede toekomst samen. Alleen bleek lang niet iedereen die belangrijk voor ze was dat te kunnen accepteren. Vooral de vader van Eden had er grote problemen mee. 

Tyler was in New York goed tot rust gekomen, maar het idee dat zíjn vader vrij was en ergens in de buurt was, kon hij niet verkroppen. Dus zei hij tegen Eden dat hij tijd nodig had voor zichzelf en dat hij terug zou komen als hij geleerd had hoe hij overal mee om moest gaan.

Maar tegen de tijd dat Tyler een jaar niks van zich heeft laten horen, heeft Eden de hoop opgegeven,

Ze voelt geen liefde meer voor Tyler, slechts woede.

Als hij plotseling weer opduikt, wil Eden dan ook niks meer van hem weten.

Tyler heeft haar een jaar lang laten barsten, terwijl zij al het commentaar over zich heen kreeg en door iedereen met de nek werd aangekeken.

Ella, Tylers moeder en Edens stiefmoeder, bedacht dat het gezin weer tot elkaar moet komen. Dat zou moeten lukken door een paar dagen met elkaar op stap te gaan. 

"'Look at us and try to tell me that everything is fine,' Ella says sharply, motioning all around the room with both hands, to all the broken pieces standing in front of her. 'We all need tot spend some time together for once.'"

Eden wordt al misselijk bij het idee. Ze hoopt dat Tyler niet komt opdagen. Maar die geeft niet zomaar op.

Non te rindas

Mijn mening:

Echt een heel mooie serie die ik iedereen die van YA-romans houdt kan aanraden. 

Wel dacht ik tijdens het lezen: Wat is nou eigenlijk het probleem? Waarom zouden een stiefbroer- en zus geen relatie met elkaar mogen hebben? 

Ik kan me niet voorstellen dat ik er moeilijk over zou doen als het in mijn omgeving voor zou komen.

Maar uiteraard was er geen DIMILY-serie geweest als het hier geen probleem was geweest.

Alhoewel ik deel 1 het mooist vond qua spanning tussen de personages, vond ik dit deel het mooist qua emoties.

Er worden veel belangrijke confrontaties aangegaan waarbij de emoties hoog oplopen.

Heerlijk om een serie als dit in een keer uit te kunnen lezen. 

Als je moet wachten tot maart om hem in het Nederlands uit te lezen, is dat natuurlijk een mooi excuus om de hele serie opnieuw te lezen.

Veel leesplezier!

Titel: Did I Mention I Miss You

auteur: Estelle Maskame

uitgeverij: Black & White Publishing
ISBN: 9781785300271 (e-book)

aantal pagina's: 352
verschijningsdatum: juli 2016

Labyrinten - Théo Guignard

Omschrijving: 

Zoek je weg door de labyrinten in dit boek:
door een heleboel kamers, een woud vol tijgers,
een doolhof met een draak,
een ingewikkelde snelweg met verdiepingen
en nog zoveel meer.

Een bijzonder kijk- en zoekboek voor alle leeftijden.

Labyrinten is een mooi groot prentenboek. De zestien labyrinten staan over de hele lengte/breedte van de pagina's. 

Aan het begin van ieder labyrint staat een figuurtje dat naar de andere kant moet. Aan de lezer de taak om de goede weg te vinden. En dat is echt niet altijd gemakkelijk!

Behalve het zoekelement is er op iedere pagina veel te zien. Aan ieder doolhof kun je flink wat tijd besteden voor je alles gezien hebt. 

Mijn favoriete doolhof is er eentje van een huis met allemaal verschillende kamers. De kamers hebben meerdere deuren om doorheen te gaan op weg naar de tuin, waar een feestje gegeven wordt. In ieder kamer is wel iets bijzonders te doen. Er is een strandkamer, een ballenbak, een bioscoop, een zwembad, een pretpark en nog veel meer.

Als je de goede weg naar de tuin gevonden hebt, zijn er daardoor nog veel meer variaties mogelijk. Welke route moet je nemen als je wilt gaan skieën?

Niet ieder doolhof is even uitdagend qua moeilijkheid, maar die pagina's zijn alsnog leuk door de grappige tekeningen.

En andersom: Voor wie een doolhof te moeilijk vindt, is er ook genoeg te zien.

Dit boek is leuk om samen te bekijken en er gezellig samen over te kletsen, maar ook om alleen te bekijken (voor jong en oud!).

Titel: Labyrinten

auteur: Théo Guinard

Originele titel: Labyrinthes

uitgeverij: Clavis
ISBN: 978 90 448 2850 4

aantal pagina's: 36
verschijningsdatum: september 2016

Did I Mention I Need You (DIMILY #2) - Estelle Maskame

"Volgens mij is het nu komende zomer. Kom eraan."

Deze serie heeft er intussen voor gezorgd dat ik al twee nachten heb doorgehaald. Met deel drie zit het erin dat ik het nóg een nacht laat ga maken. Ik ben inmiddels namelijk ook al begonnen in deel drie, Did I Mention I Miss You. Alleen is die in het Engels. Daarover in een latere recensie meer.

Heb je overigens het eerste deel van deze serie nog niet gelezen en wil je dat misschien wel gaan doen, dan raad ik je aan om naar mijn recensie van Did I Mention I Love You te gaan.

Waar gaat het boek over:

In de epiloog van Did I Mention I Love You was te lezen dat Eden met haar moeder verhuisd was naar Californië en ze een relatie had met Dean. Tussen Tyler en haar zou het niets kunnen worden.

Alle vrienden die ze in DIMILY gemaakt had, hebben hun school een jaar eerder afgemaakt dan Eden, die daardoor 'in haar eentje' het laatste jaar doet. 

Haar vrienden zijn uitgevlogen naar verschillende universiteiten, verschillende staten. Alleen Dean heeft zijn studie een jaar uitgesteld en woont nog in Santa Monica.

Haar stiefbroer Tyler zit voor een jaar in New York en na driehonderdnegenenvijftig dagen is het eindelijk zo ver: Eden gaat hem daar opzoeken en samen met hem de zomer doorbrengen. 

"In driehonderdnegenenvijftig dagen kan veel veranderen. Alles kan anders zijn. Dus ben ik ook bang. Bang dat alles hetzelfde is gebleven. Ik ben bang dat zodra ik hem zie, alles weer terugkomt. Dat heb je met afstand: het geeft je de gelegenheid om verder te gaan zonder iemand, of om je juist te realiseren dat je niet zonder hem kunt."

Al snel blijkt dat haar gevoelens voor Tyler niet verdwenen zijn. Integendeel. Maar Eden heeft Dean en Tyler heeft een nieuw leven opgebouwd zonder haar.

Mijn mening:

Het is Maskame weer gelukt om me een groot van het boek in spanning te laten zitten. Soms zelfs met een knoop in mijn maag.

Net als in deel 1, is Eden ook in dit deel de ik-figuur. Het is doordat zij zo goed omschreven is en haar gevoelens zo goed naar voren komen, dat ik helemaal met haar meeleefde.

Eden hangt een groot deel van het verhaal de toerist uit in New York, dat betekent dat er veel beschrijvingen in het verhaal staan van toeristische trekpleisters daar. Ik ben zelf nog nooit in New York geweest, maar kan me door alle boeken en films inmiddels wel een beetje voorstellen hoe het eruit ziet en hoe het voelt om er te zijn. Overweldigend.

Toch hoeven er wat mij betreft niet zó veel beschrijvingen van gebouwen, straten e.d. in een boek te staan.

Het maakt mij niet zoveel uit door welke straten er allemaal gereden wordt om bij een bepaald punt uit te komen. Die genummerde straten zeggen me toch niet zoveel.

Naast de personages uit het vorige deel, komen er ook een aantal nieuwe naar voren, zoals bijvoorbeeld Tylers huisgenoot Snake en collega Emily. 

Sommige van de oude personages kon ik, net als Eden, missen als kiespijn.

Het einde van Did I Mention I Need You stuurt er wederom goed op aan om verder te lezen in het derde deel, maar dat komt in maart pas in het Nederlands uit. 

Titel: Did I Mention I Need You

auteur: Estelle Maskame

Originele titel: Did I Mention I Need You

vertaling: Jasper Mutsaers

uitgeverij: Moon
ISBN: 978 90 488 3477 8

aantal pagina's: 382
verschijningsdatum: oktober 2016

Did I Mention I Love You (DIMILY #1) - Estelle Maskame

Een boek waar ik al heel veel over gehoord heb en veel recensies van voorbij heb zien komen: DIMILY. Nu ik hem zelf mocht recenseren kon ik zelf beoordelen of hij echt zo goed is, of dat het een beetje een young-adult-hype is.

Al bij het eerste hoofdstuk, waarin Eden Munro bij haar vader en nieuwe stieffamilie in Californië terecht komt, om aldaar de zomer door te brengen, had het mijn interesse gewekt.

Waar gaat het boek over:

Sinds de ouders van Eden drie jaar ervoor van elkaar waren gescheiden, had Eden haar vader niet meer gezien, zelf niet meer van hem gehoord. Zijn uitnodiging om de hele zomer bij hem en zijn nieuwe gezin door te brengen, kwam dus vrij onverwacht.
Maar aangezien Eden het op het moment van de uitnodiging ook niet zo naar haar zin heeft in Portland, besluit ze toch te gaan.

Een besluit dat haar hele leven op z'n kop zet.
Als ze denkt voorgesteld te zijn aan het hele gezin, komt op de eerste avond een enorm onbeschoft type de tuin binnen denderen: haar stiefbroer Tyler.
Om Tyler kan ze niet heen. De nieuwe vriendengroep waarin ze geïntroduceerd wordt, is ook de vriendengroep van Tyler. Daardoor komt ze hem overal tegen en krijgt ze meer van hem, zijn roekeloze gedrag en zijn geheimen mee dan ze zou willen.
Tot ze ten slotte zelf een van zijn geheimen wordt.

Mijn mening:

Ik ben om. Ik heb dit boek echt met heel veel plezier gelezen. Na de laatste bladzijde kon ik dan ook niet wachten om in het tweede deel, Did I Mention I Need You te beginnen. Geen tijd om een recensie-exemplaar aan te vragen, of naar de winkel te gaan. Binnen een minuut stond het op mijn e-reader.

Wat maakte dit verhaal nou zo goed? Voor een groot deel de spanning die door het hele boek door voelbaar is en die maakte dat ik steeds door wilde lezen.

De personages zijn leuk om over te lezen. Hoe brengt een groep tieners in Californië de zomer door?

Wat dat betreft is het een echt young-adult boek. Maar wie heeft er last van dat ik (morgen 35) geniet van boeken als dit? 

Bijzonder trouwens dat de schrijfster op haar dertiende aan dit boek begonnen is en nu, op haar negentiende een bestsellerschrijfster is.

Ik ga gauw weer verder lezen!

Titel: Did I Mention I Love You

auteur: Estelle Maskame

Originele titel: Did I Mention I Love You

vertaling: Sabine Mutsaers

uitgeverij: Moon
ISBN: 978 90 488 3475 4

aantal pagina's: 398
verschijningsdatum: juni 2016