De Angstaanjager (Messenger of Fear #1) - Michael Grant

Michael Grant - Bestsellerauteur van de Gone-serie...

Dat zegt de veelbelovende tekst op de, eveneens veelbelovende cover van het boek. De Gone-serie is ook één van mijn favoriete series. Zo'n serie waar ik helemaal in opging.

En als een schrijver zo'n succesvolle serie geschreven heeft, schept dat natuurlijk verwachtingen.

Dus... toen het boek bij mij op de mat viel was ik er dan ook erg blij mee en wilde ik er zo snel mogelijk in beginnen. Zo gezegd, zo gedaan.

En nu, een paar dagen later is het boek uit en heb ik zoiets van: 'Was dit het?'

En nee, dit was het niet, er is al een vervolg, alleen nog niet vertaald. Maar of ik dat vervolg ga lezen, dat weet ik nog niet. Jammer, jammer, jammer. Ik had graag een andere mening gehad. Of beter gezegd, ik had liever dat ik het boek leuker had gevonden.

Waar lag het nou aan dat dit niet 'mijn' boek was?

In de eerste plaats vond ik het niet spannend. Het verhaal pakte me niet. De personages hadden niet genoeg diepgang.

Wellicht dat dat komt doordat de hoofdpersoon, Mara, zelf niet eens weet wie ze is en de Angstaanjager ook in nevelen gehuld is.

In de tweede plaats had ik al vlak in het begin door wat de uitkomst van het verhaal zou zijn. Dat kon niet missen, en miste ook niet. Mysterieus was het verhaal wat mij betreft dus ook niet.

Eén van de personages die ik wél intrigerend vond was Oriax. Een knappe meid met wat duivelse karaktertrekjes.

Waar gaat het verhaal over?

Het verhaal gaat over de 16-jarige Mara die wakker wordt op een mistig grasveld en die behalve haar eigen naam niks meer van zichzelf weet. 

"Ik was in de war. Mijn gevoelens gingen alle kanten op en werden overhoop gehaald, alsof ze een kamer waren waar werd ingebroken. Mijn herinneringen, mijn emoties - het was allemaal te veel (...)"

Ze denkt dat ze dood is, maar als ze niet alleen blijkt te zijn zet ze die gedachte snel van zich af. Een nachtmerrie, dat is waar het meer op lijkt. 

En een nachtmerrie is het. De engste van allemaal. Alleen niet voor Mara, maar voor de mensen die ze de jongen die zich de Angstaanjager noemt moet helpen straffen. De Angstaanjager die de diepste angsten in mensen naar boven weet te halen.

Waarom zou dit ook Mara's lot moeten zijn?

"En ik moest, in onwaardig zelfmedelijden, huilen om mezelf, omdat wat ik ook had gedaan om dit te verdienen, (...) het vast en zeker een fout moest zijn geweest (...)."

Wat mij betreft was het boek niet heel spannend. Er zaten wel een paar spannende stukken tussen. Het idee van het verhaal op zich vind ik wel goed. De boodschap die erin verborgen zit ook.

Het is nu ik het boek uit heb niet een spannend, maar een weerzinwekkend stuk uit het boek dat me bij is gebleven. Een van de angsten, opgeroepen door de Angstaanjager. Gruwelijk beschreven. Als je het boek leest of gelezen hebt zul je vast weten welk stuk ik bedoel.
Alhoewel dit trouwens wel het stuk was waarin ik de Michael Grant van Gone herkende. 

"Evenwicht is alles (...) Het evenwicht tussen goed en kwaad, tussen waar en onwaar, tussen pijn en plezier, tussen liefde en verlies, haat en onverschilligheid. Hoe je ze ook maar wilt noemen, die vormen van evenwicht zijn het enige wat de wereld draaiende houdt." (De Angstaanjager)

Heb jij het boek gelezen, of ga je hem nog lezen? Ik ben heel benieuwd naar jouw mening over dit boek.
Het boek is vanaf 22 september verkrijgbaar.

Oordeel ik te streng, puur omdat ik meer verwachtte? Was mijn mening anders geweest als het boek geschreven was door een voor mij onbekende auteur? Dat zal ik nooit weten.
Ik bedoel, als je een hele FAKZ uit je duim kunt zuigen en zoveel personages een karakter kunt geven, dan had er vast ook wat meer diepgang in De Angstaanjager kunnen komen.
Wie weet komt dat nog in de volgende delen.

Titel: De Angstaanjager

auteur: Michael Grant

Originele titel: Messenger of Fear

vertaling: TOTA/ Erica van Rijsewijk

uitgeverij: HarperCollins Young Adult
ISBN: 978 94 027 0530 0

aantal pagina's: 254

verschijningsdatum: september 2015

Botje - Janneke Schotveld

Ik ben er niet zo'n fan van om het woord 'schattig' te gebruiken. Toch is het een woord dat in me opkomt bij dit boek waarin alles draait om het (jaja, komt 'ie) schattige robotje met de naam Botje.

Het pakketje met daarin Botje wordt op een dag door postbode Wannes bezorgd bij Bibi. Bibi woont met haar ouders boven het wolwinkeltje van haar vader, alleen is haar moeder nu een tijdje in het buitenland om een onontdekt dier te ontdekken.

In het pakketje waar Botje in zit, zit een briefje:

"Beste Bibi, 

Wil jij een paar dagen voor Botje zorgen? 

Laat haar aan niemand zien! 

Zodra het veilig is, kom ik haar halen. 

Met oneindig veel dank, 

Appie Eensteen"

Maar een robotje dat zoveel kan verbergen is best wel moeilijk! Bibi zou haar het liefst aan iedereen willen laten zien.

Gelukkig kan haar buurjongen en beste vriend Midas wel een geheim bewaren en zorgen ze er samen voor dat Botje niks overkomt.

Ik had dit boek bij de bibliotheek gereserveerd om voor te lezen aan mijn zoontje van 8, maar toen ik ermee thuis kwam nam die van 4 (bijna 5) het boek gelijk in beslag. (Mijn enthousiasme was goed tot hem doorgedrongen denk ik...)
Ik moest en zou Botje aan hem voorlezen. Okee, als hij dat zo graag wil, vind ik het goed.
Mijn verwachting was dat hij het na een hoofdstuk of twee wel zat zou zijn, maar nee hoor, iedere avond wanneer hij naar bed ging en mocht zeggen wat ik moest voorlezen was het antwoord standaard Botje.
Dus heb ik het hele boek aan hem voorgelezen. Ik betwijfel of hij de hele verhaallijn kon volgen, maar hij heeft wel van het boek genoten, en anders ik wel!

De bibliotheek geeft als voorleesleeftijd bij dit boek 7 jaar aan. Zelf lezen vanaf 8 jaar.

Erg leuk bedacht dat Appie Eensteen, de uitvinder, zo op Einstein lijkt. Zo zaten er wel meer grappige dingen tussen. Bijvoorbeeld dat Bibi geïnterviewd wordt, omdat ze voorleeskampioen is geworden.

"Vertel eens over je lievelingsboek.' Dat was een betere vraag. Toevallig lag haar lievelingsboek van dit moment op de bank. Bibi hoort zichzelf vertellen over een vliegende juf die dieren kan redden."

Ik vind de boeken van Janneke Schotveld er stuk voor stuk mooi uitzien. Een leuke, kleurige hardcover en ook veel en leuke illustraties bij het verhaal.
Wat mij bij het voorlezen altijd wel een beetje tegenstaat is de lengte van de pagina's. Ik had liever een iets dikker boek met kleinere bladzijden.

Ken je Janneke Schotveld nog niet? Zij is de schrijfster van onder andere Superjuffie. Van die boeken hebben eerder recensies op mijn blog gestaan. Ook ben ik op het moment het nieuwste deel hiervan, Superjuffie in de jungle aan het voorlezen. Daarover dus later meer.

• Superjuffie komt in actie
• Superjuffie in de soep

Op de website van Janneke Schotveld kun je heel veel informatie over al haar boeken en haarzelf lezen. Handig voor als je bijvoorbeeld een boekbespreking moet houden.

Titel: Botje

auteur: Janneke Schotveld

illustraties: Annet Schaap

uitgeverij: Van Holkema & Warendorf
ISBN: 9789000339280

aantal pagina's: 144
verschijningsdatum: januari 2015

De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird - Brooke Davis

Bijna bracht ik dit boek voor de tweede keer ongelezen terug naar de bibliotheek. Ik had hem ook tot twee keer toe gereserveerd, maar kwam er tot dusver niet aan toe. Gisteren, een week voordat het boek terug moest begon ik er toch maar in.

Het is geen dik boek, dus ik dacht dat ik hem wel in dag uit kon hebben. Daar heb ik me in ieder geval aan gehouden, hij was net voor middernacht uit.

Het verhaal gaat over de 7-jarige Millie. Millie stelt haar omgeving veel vragen over het leven én over de dood. Ze houdt alles wat ze dood ziet bij in haar 'Dode Dingen'-schrift. En dan komt de dag die haar hele leven op z'n kop zet: Ze moet haar vader bijschrijven in haar schriftje.

Haar moeder kan niet met de dood van haar vader omgaan en als ze op een dag gezellig zegt te gaan winkelen met Millie, laat ze haar achter in het warenhuis, waar ze Millie zegt op haar te moeten wachten. Dat wachten duurt lang, erg lang.

"Millie draagt dit voortaan met zich mee, dit beeld van haar moeder die kleiner en kleiner en kleiner wordt. De rest van haar leven zal het op verschillende momenten achter haar ogen verschijnen."

Wanneer Millie begrijpt dat haar moeder haar niet op komt halen krijgt ze hulp uit onverwachte hoek. De bejaarde Karl en Agatha helpen haar zo goed en zo kwaad als het gaat bij de zoektocht naar moeder.

Dit resulteert in een bijzonder verhaal vol hilarische gebeurtenissen. 

Het boek begint grappig met Millies kinderlijke visie op de wereld, maar blijft zeker niet altijd in het grappige hangen. Door het semi-luchtige begin van het boek gaf ik me snel over aan het verhaal. Brooke Davis, de schrijfster, stelde me op een of andere manier op mijn gemak en wist vervolgens met de veel gevoeligere stukken heel gemakkelijk diep tot mij door te dringen.

Niet alleen Millie heeft met verlies te maken gehad. Ook Karl en Agatha. Beiden zijn zij hun echtgenoot verloren en hebben ze te maken met het verval van de ouderdom. Dat verval weet vooral Agatha tot in de kleinste details te verwoorden.

Tot Millie in beeld verschijnt hebben ze weinig om voor te leven. Eigenlijk is het meer afwachten tot het leven voorbij is. Ondertussen kijken ze terug op het leven dat ze geleefd hebben.

"De begindatum en de einddatum zijn altijd het belangrijkste op de grafstenen, met grote letters geschreven. Het streepje ertussen is altijd zo klein dat je het bijna niet ziet. Terwijl het toch zeker groot en stralend en prachtig zou moeten zijn, of niet, afhankelijk van hoe je had geleefd."

Millie weet het kleine levensvlammetje, klaar om gedoofd te worden, dat bij Karl en Agatha nog brandt weer op te stoken.

Een heel bijzonder boek met bijzondere personages.

Van mij krijgt deze debuutroman 5 sterren. Ik hoop dat Brooke Davis nog meer van dit soort boeken zal gaan schrijven.

Titel: De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird

auteur: Brooke Davis

Originele titel: Lost & Found

vertaling: Harry Pallemans

uitgeverij: Ambo|Anthos
ISBN: 978 90 2632 951 7

aantal pagina's: 231

verschijningsdatum: april 2015

Wat ons niet zal doden (Millenium #4) - David Lagercrantz

Op verschillende fora en facebookgroepen kwam ik in combinatie met dit boek het woord 'lijkenpikkerij' tegen. Mensen die zeiden dit boek absoluut niet te gaan lezen om die reden.
Bij deze wil ik melden het daar Absoluut niet mee eens te zijn. Ik zie dit vierde deel in de Millenium-reeks eerder als een ode aan Stieg Larsson en zijn serie. Dat is denk ik, en hoop ik, ook hoe het bedoeld is.

Op Nu.nl verscheen eerder deze week een interview met David Lagerkranz, hierin geeft hij onder andere aan waarom hij de uitdaging Wat ons niet zal doden te schrijven is aangegaan.
In het interview zegt David Lagerkranz dat hij niet heeft geprobeerd de schrijfstijl van Stieg Larsson aan te nemen, dat hij bijvoorbeeld zelf niet van het zeer gewelddadige is.
Dat buitensporige geweld kom je in zijn boek dan ook niet tegen.

De boeken van de Millenium-reeks waren één van de eerste boeken die ik las op mijn eerste e-reader, een BeBook One. Ik denk dat het in de kerstvakantie van 2008 was dat ik de boeken aan één stuk door allemaal heb uitgelezen. En dan met name de nachtelijke uren op de achterbank van het busje dat we destijds hadden en waarin we op weg waren naar Italië staan me bij.

Ik vond de serie erg goed, Lisbeth Salander erg stoer. De serie is me de afgelopen jaren steeds bijgebleven. Details van een boek zakken bij mij na zoveel jaar wel wat weg, dus eigenlijk was het leuk geweest op de serie opnieuw te gaan lezen, maar ik was te nieuwsgierig naar dit nieuwe deel om dat eerst te gaan doen, maar terwijl ik Wat ons niet zal doden aan het lezen was kwam er steeds meer van de andere delen terug in mijn herinnering. Ik had veel van die 'oh ja!'-momenten en geen moment spijt dat ik de vorige boeken niet eerst opnieuw gelezen had.

"Niemand lekt zonder dat hij een eigen agenda heeft. Soms is het motief zoiets edels als rechtvaardigheidsgevoel, de wil om corruptie of een vergrijp aan de kaak te stellen. Maar meestal draait het om macht - om de tegenstander de grond in te boren en de eigen positie te verbeteren. Daarom mag een journalist nooit vergeten zich af te vragen: waarom krijg ik dit te horen?" 

(Mikael Blomkvist)

In het boek staan een aantal onderwerpen centraal, waaronder cybercriminaliteit en AI. Wat is je privacy tegenwoordig nog waard? Bestaat er überhaupt nog privacy en wie kun je vertrouwen?
Erg interessant. Het verhaal zette me wel aan het denken in ieder geval.

Er kwam bij sommige stukken filmbeelden in mijn hoofd van I, Robot, en toevallig werd die film verderop in het boek ook als voorbeeld aangehaald.

"Artificial Super Intelligence. Iets wat intelligenter is dan wij. (...) Computer zullen zichzelf verbeteren in een accelererend tempo, misschien wel met een factor tien, en zullen honderd, duizend, tienduizend keer zo slim worden als wij. En wat gebeurt er dan?"

Inderdaad, wat gebeurt er dan?

Mikael Blomkvist van het tijdschrift Millenium is op zoek naar informatie voor een belangrijk artikel, een zogenaamde Scoop, in het blad. Een artikel dat Millenium van de ondergang moet redden. Maar zo gemakkelijk is dat nog niet.

Ook Lisbeth Salander is bezig met een onderzoek, voor haar persoonlijk van belang.
Haar onderzoek en dat van Mikael kruisen elkaar in de vorm van Frans Balder.

Balder houdt zich bezig met kunstmatige intelligentie. Kunstmatige intelligentie kan goed zijn in de goede handen, maar zou heel veel kwaad kunnen doen in de verkeerde handen.

Lisbeth is in het boek regelmatig met lastige wiskundige bewerkingen bezig en er komt heel wat moeilijke taal aan te pas. Ze ontmoet in dit boek op meerdere vlakken haar gelijken. Dat zorgt voor flinke uitdagingen. En Lisbeth Salander kennende: Die gaat geen uitdaging uit de weg.

Het boek speelt zich van begin november tot begin december. Voor het grootste deel tussen 20 november en 25 november.
Het is opgedeeld in 3 delen en 31 hoofdstukken. Aan het begin van ieder deel wordt een stukje uitleg gegeven over het onderwerp dat in dat gedeelte het meest aan bod zal komen.

Het verhaal zou nog een staartje kunnen krijgen. Wat mij betreft een staartje in de vorm van deel 5, maar of dat er ooit zal komen?

Ik vind het nieuwe jasje van de serie overigens erg mooi. Ik ga er mijn best voor doen om hem compleet in mijn boekenkast te krijgen!

Voor het recensie-exemplaar van Wat ons niet zal doden wil ik bij deze A.W.Bruna uitgevers bedanken :-).

Titel: Wat ons niet zal doden

auteur: David Lagercrantz

Originele titel: Det som inte dödar oss

vertaling: Geri de Boer

uitgeverij: Signatuur
ISBN: 978 90 5672 533 4

aantal pagina's: 446

verschijningsdatum: september 2015

De ontmoeting (Muren van Glas #1) - Marique Maas

Het Nederlandse antwoord op Vijftig tinten grijs. Dat is wat ik over dit boek zag staan op de site van Ambo|Anthos. Dat maakte mij nieuwsgierig.

In De ontmoeting, het eerste deel van de Muren van glas-serie zijn alle ingrediënten wel zo ongeveer aanwezig: een knappe, rijke, dominante man, een vrouw die de touwtjes uit handen geeft aan de desbetreffende man, veel erotiek (maar gelukkig niet op iedere pagina), het aantrekken en afstoten van elkaar.

Het verhaal gaat over de 25-jarige Nadine. Zij runt met 2 vrienden een cateringbedrijfje.
Zo zitten Nadine en Dennis, één van haar compagnons, in de bestelbus op weg van Brabant naar Amsterdam om een bestelling af te leveren in de RAI, waar een kunst- en designbeurs is. Hun klant is het bedrijf Holland Design
Nadine ontmoet daar een erg indrukwekkende man. Die man blijkt Daniel Holland, de eigenaar van Holland Design te zijn.
Al snel blijkt dat Daniel niet alleen indruk heeft gemaakt op Nadine, maar ook andersom.

Vanaf dan volgen er zinderende ontmoetingen. Algauw geeft Nadine zich volledig over aan de intrigerende Daniel. Maar wanneer geeft hij zich over?

Een leuk verhaal. Het las lekker vlot weg. Het is zo'n boek waar ik in begon, de tijd vergat en er vervolgens achterkwam dat ik over de helft van het boek was, terwijl hij toch 300 pagina's heeft. 

De volgende dag was hij uit en ging ik verder in Harde Grenzen, het tweede deel van de serie. Daar nodigt De ontmoeting wel toe uit in elk geval.

Het was een verhaal waar ik snel in zat. Wel miste ik wat vernieuwing in vergelijking met de al bestaande erotische series. Maar af en toe een boek waarin je eigenlijk wel een beetje weet waar je aan toe bent is ook niet verkeerd.

Wat kwaliteit betreft doet Marique Maas (Alias Esther Verhoef) wat mij betreft in elk geval niet onder aan E.L. James en Christina Lauren.

Titel: Muren van glas | De ontmoeting

auteur: Marique Maas

uitgeverij: Ambo|Anthos
ISBN: 9789041424310

aantal pagina's: 300
verschijningsdatum: juli 2014

Bound to Darkness (Midnight Breed #13) - Lara Adrian

Ik had hem al lang op mijn verlanglijstje staan: Bound to darkness, het dertiende deel van de Midnight Breed-serie van Lara Adrian. (In Nederland is deze serie bekend als de Middernacht-serie).
Op 27 augustus was dan eindelijk de releasedatum en heb ik het boek gelijk op mijn e-reader gezet.

Wil je behalve over Bound to Darkness meer weten over de serie, kijk dan eens bij mijn blogpost over de serie die ik afgelopen jaar plaatste: Welkom in de wereld van The Midnight Breed.
In het Nederlands komt binnenkort het negende deel, Corinne, van de serie uit. De serie wordt in Nederland uitgegeven door Luitingh Sijthoff.

Vanaf het negende deel breekt er een nieuwe periode in de serie aan. Er wordt een sprong van 20 jaar in de tijd gemaakt. Daar moest ik erg aan wennen. Deel 1 t/m 8 spraken mij meer aan dan het vervolg, alhoewel de verhaallijn daarin ook weer erg spannend is.

De Stam heeft een aantal gevaarlijke tegenstanders. Met name de leden van Opus Nostrum. Een club vampiers die het niet eens is met de huidige gang van zaken (Wat die gang van zaken is, daar zal ik niet te diep opin gaan, want dan verklap ik teveel aan de lezers die de Nederlandse delen lezen.)
Maar een nog grotere dreiging vormen de Atlanteanen.
Van beide dreigingen is weinig bekend. Onder andere niet wie de leden zijn. Wel dat ze voor zowel mens als vampier gevaarlijk zijn. De Broederschap is intensief bezig met een onderzoek.

De hoofdpersonen in Bound to Darkness zijn Carys Chase, dochter van Sterling Chase  (#10 Darker after Midnight) en Rune, vechter in nachtclub La Notte.
In het vorige deel, Crave the Night, zat het er al aan te komen dat dit boek over hen zou gaan.
Rune laat nooit iemand binnen zijn zorgvuldig opgebouwde muren komen. Tot Carys. Maar ook aan haar vertrouwt hij zijn verleden niet toe. Als ze er uiteindelijk zelf achterkomt kan het wel eens te laat zijn om hem nog te helpen.

Het heeft wel tot halverwege het verhaal geduurd tot ik het boek spannend begon te vinden. De spanning tussen Rune en Carys is vanaf het begin van het verhaal duidelijk aanwezig, maar met de spanning in de lopende verhaallijn duurde het wat langer.
Vanaf die tweede helft was het weer als vanouds: Ik kon niet meer stoppen met lezen.
Er wordt in dit deel ook weer een tipje van de sluier opgelicht over wie deel 14 zal gaan.

Ik dacht dat ik de site van Lara Adrian wel goed in de gaten had gehouden de laatste tijd, maar ik kwam erachter dat er nog een tussendeel voor deel 13  is: #12,5 Tempted by Midnight.
Die wil ik ook nog gaan lezen. De tussendelen zijn tot nu toe altijd korte verhalen geweest die los staan van de grote verhaallijn, dus ik kom met deel 12,5 vast niet erg in de knoop.



Titel:Bound to Darkness
auteur: Lara Adrian
uitgeverij: Delacorte Press
ISBN: 978 1 939193 04 9
aantal pagina's: 243
verschijningsdatum: augustus 2015

Op een rijtje: De boeken van augustus

De vakantie is voorbij, de (meteorologische) zomer is voorbij. Wat betekent dat? Meer, of juist minder tijd om te lezen.
In mijn geval hoop ik weer wat meer. Ik heb deze zomer voor mijn doen namelijk bar weinig gelezen.
Daardoor zijn er wat boeken die ik wilde lezen blijven liggen. Een aantal bibliotheekboeken die ik voor de vakantie gehaald had heb ik ongelezen terug moeten brengen en de stapel met recensie en gewonnen boeken op de tafel groeit door.
Ik heb dus weer wat leespower nodig. En wellicht moet ik wat minder Netflix kijken...

Op een rijtje

1. De IJzerproef - Holly Black & Cassandra Clare ***
2. De Voltooiing - David Baldacci ****
3. De Heks van Duva - Leigh Bardugo (kort verhaal) ****
4. De te slimme vos - Leigh Bardugo (kort verhaal) ***
5. Kleine Dolk - Leigh Bardugo (kort verhaal) ****
6. Ik ben de nacht - Ethan Cross ****
7. Finding Audrey (Niet te filmen) - Sophie Kinsella ***
8. Boek (256 blz.) - Robert van Eijden ***
9. De Hongerspelen - Suzanne Collins *****

Klik op een titel om de bijbehorende recensie te lezen.

Van juli waren er nog twee boeken in de rij waarvan ik toen nog geen recensie geschreven had. Die zet ik daarom hier ook nog een keer neer.

• Vertrouwen - Christina Lauren ****
• Zwarte Dageraad - Cilla & Rolf Börjlind ****

De links naar de korte verhalen van Leigh Bardugo verwijzen alledrie door naar dezelfde recensie. Ik las ze achter elkaar uit en ze maken alledrie deel uit van de Ravkaanse volksvertellingen.

Het enige boek dat ik in augustus 5 sterren gegeven heb is De Hongerspelen, maar dat was doorgestoken kaart, want die heb ik al eerder gelezen.

Qua nieuw boek heb ik het meest genoten van De Voltooiing van David Baldacci. 

Het boek dat ik het best zal onthouden is waarschijnlijk Boek (256 blz.) een heel apart boek.

Soms gaat een maand heel snel en lijkt het net of het gisteren was dat de maand begon. Dat gevoel heb ik met augustus niet. Een gedeelte ervan was ik nog op vakantie, een gedeelte ervan nog thuis in de vakantie en deze week is de derde schoolweek alweer bezig. Als ik naar de boeken kijk die ik gelezen had denk ik echt: 'Is het nog maar zo kort geleden dat ik ze las? Dat lijkt veeeeel langer!'

Wat er op stapel ligt voor september:

Ten eerste hoop ik een heleboel leesuren! 

En zoals ik al eerder schreef heb ik op tafel een grote stapel boeken liggen waar ik aan toe hoop te komen deze maand.

Vandaag kreeg ik Wat ons niet zal doden (Millenium 4) met de post. Ik denk dat ik daar wel snel in ga beginnen. Verder heb ik Papertowns van John Green nog liggen en twee gewonnen boeken die ik graag wil lezen.

Ook heb ik nog een aantal bibliotheekboeken liggen die ik, nadat ik ze voor de tweede keer gereserveerd had en opgehaald heb toch echt wel wil gaan lezen. Dat zijn Rode letters van Anne Bishop en De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird van Brooke Davis.

Ik hoop dat ik eind van de maand kan melden dat ik de meeste van deze boeken gelezen heb. We zullen zien. 

Ik ben op dit moment trouwens bezig in deel 13 van de Middernacht-serie van Lara Adrian. Bound to Darkness, dus ook daar zullen jullie nog meer van horen.

Ohja, hadden jullie mijn nieuwe boekenkasten al gezien? Ik had ze écht nodig. De oude stonden op instorten...

Er is nog wat ruimte over...