Daar is hij weer - Timur Vermes (boek + film)

Via een facebookactie van uitgeverij De Bezige Bij won ik het boek Daar is hij weer met daarbij vrijkaartjes voor de verfilming.

De bedoeling was om eerst het boek te lezen en vervolgens de film te kijken.
Alleen kwam ik niet echt gemakkelijk door het boek heen en wilde ik niet het risico lopen dat, tegen de tijd dat ik het boek gelezen had, de film niet meer zou draaien.
Ik was daarom nog niet eens halverwege het boek toen ik naar de film ging.

Mijn verwachtingen van de film waren niet hoog om eerlijk te zijn. Wat ik tot zover van het boek gelezen had, sprak me niet erg aan. En aangezien het boek meestal beter is dan de film...

De film bleek echter erg vermakelijk.
Van tevoren had ik gehoord dat veel mensen de film lachend begonnen om vervolgens stilletjes de bioscoop te verlaten. Dat was in ons geval (ik was samen met mijn man) ook zo.
De film zette me wel aan het denken. De humor was vaak net op het randje. Af en toe voelde ik me schuldig dat ik moest lachen. Maarja, zo is het vaak met humor over gevoelige onderwerpen.

Toen ik de film keek, wist ik nog niet of de verfilming veel afweek van het boek. De film was wat mij betreft in elk geval goed genoeg om het boek verder te willen lezen.
Voor ik het boek uit had, was ik bijna weer een week verder.

Ik heb het boek tussen andere boeken door gelezen. Iedere dag een paar hoofdstukken. Ik vond het geen boek om in één keer uit te lezen. Het taalgebruik was best pittig en bestond vooral uit monologen uit de gedachten van Hitler. Er werden veel gebeurtenissen en personages uit de Tweede Wereldoorlog aangehaald.

Over de oorlog heb ik best veel gelezen en geleerd, maar in Hitler als persoon heb ik me nooit zo verdiept. Zijn (mis)daden zeiden mij al genoeg.
Misdaden waar hij ook nu nog geen spijt van heeft. Integendeel. Hij is nog niet tevreden over het werk dat hij in zijn tijd als Führer verricht heeft.

"Wat gebeurd is, is gebeurd. Fouten zijn er niet om betreurd te worden, maar om niet nog eens gemaakt te worden. Na een brand zal ik nooit weken of maanden om het oude huis huilen! Ik bouw het nieuwe huis. Een beter, steviger en mooier huis."

En dat is dan ook precies het doel van Hitler. Zijn werk afmaken. Hij is, zonder dat hij de leiding over Duitsland heeft, alweer aan het nadenken over wie in welke arrestatiegolf gearresteerd al worden.

Wel bijzonder om een boek te lezen waarvan ik van het begin af aan wist dat de hoofdpersoon, de ik-figuur, me niet aan zou staan.
Kon ik in de bioscoop nog regelmatig hardop lachen, het boek ontlokte me slechts af en toe een glimlachje.
Hitler ziet bijvoorbeeld een groot gevaar in de smartphones.

"Dat is gevaarlijke larie, die er alleen maar toe leidt dat onze jonge mensen op straat steeds in hun telefoontoestellen lopen te kijken en bij duizenden tegelijk worden overreden. 

Het zal een van mijn eerste voornemens zijn zulke telefoontoestellen te verbieden, of alleen nog aan resterende minderwaardige raselementen toe te staan of misschien zelfs verplicht voor te schrijven."

Een persoon als Hitler die opeens weer verschijnt, nee dat lijkt me niks. Mensen doen zijn verschijning af als een grap en luisteren daarom naar hem, maar ondertussen weet Hitler het publiek perfect te bespelen. Zoals hij zelf zegt, net als in 1933.

 "'U zou zelfs een pastoor tot atheïst kunnen bekeren, zo te zien', lachte dame Bellini. 'Dat zou je eigenlijk wel denken, maar ik heb het al op grotere schaal geprobeerd,' herinnerde ik me, 'bij veel papen lukt het niet eens met een concentratiekamp.'"

Als het boek letterlijk verfilmd was, zou het niet erg boeiend zijn geweest. De monologen zijn in de film veelal veranderd in dialogen. Hitler werd in de film al snel gekoppeld aan Sawatzki en raakte met hem in gesprek en ging met hem op pad. Terwijl Hitler in het boek vaker alleen met zijn gedachten is.
Ook het verloop van het verhaal is erg anders. De bijfiguren in het boek hebben een grotere rol met daarbij behorende verhaallijn gekregen.
De film drukte mij meer met de neus op de feiten dan dat het boek dat deed.

Heel sterk vond ik de vergelijking tussen Hitler als Führer en Mozart:

"Zonder zijn volk is de Führer niets. Dat wil zeggen, de Führer is zonder zijn volk ook wel iets, maar dan is niet te zien wat hij is. Dat is ieder normaal denkend mens gemakkelijk duidelijk te maken, want het zou net zoiets zijn als Mozart ergens neerzetten zonder hem een piano te geven - dan merkt ook niemand dat hij geniaal is."

Titel: Daar is hij weer

auteur: Timor Vermes

Originele titel: Er ist wieder da

vertaling: Liesbeth van Nes

uitgeverij: De Bezige Bij
ISBN: 978 90 8542 627 1
 aantal pagina's: 319
verschijningsdatum: september 2014

De Alchemist (De geheimen van de onsterfelijke Nicolas Flamel #1) - Michael Scott

Als er iemand op zoek was naar een leuke fantasy-serie, zag ik vaak De geheimen van de onsterfelijke Nicolas Flamel voorbij komen als tip. Uiteraard maakte mij dat nieuwsgierig naar de serie, aangezien ik ook niet vies ben van een beetje fantasy.
Dus reserveerde ik het eerste deel bij de bibliotheek.
Het boek dat voor mij gereserveerd was, was een beetje een beduimeld exemplaar uit een andere vestiging. Beduimeld = veel gelezen, dus dat leek me op zich wel een goed teken.
Hoge verwachtingen van mijn kant dus. Ik hoopte zelfs een beetje op het soort van leesplezier dat de boeken van Harry Potter mij gaven. Misschien een beetje té hoge verwachtingen misschien?

Ik was in elk geval erg benieuwd naar het legendarische personage Nicolas Flamel. Wat hem en zijn geschiedenis betrof kwam ik in dit boek goed aan mijn trekken. Veel gebeurtenissen uit zijn onsterfelijke leven komen naar voren op momenten dat ze van belang zijn voor de gebeurtenissen van nu.

"Wat voor hem vroeger niet meer dan verhalen waren geweest, bleken nu versies van de waarheid te zijn. Mythe was geschiedenis geworden, legenden feiten."

Het 'nu' gaat over de tweeling Josh en Sophie. Door het lot, of het toeval, wie weet, raken zij verstrikt in een soort van magische oorlog om een magisch boek. De Codex.
Behalve dat Josh en Sophie erbij zijn als het boek gestolen wordt, blijken ze er meer mee te maken te hebben dan alleen dat. Alleen weten ze dat zelf niet. Nicolas Flamel heeft echter wel zijn vermoedens.

Ik boek pakte me niet zoals ik gehoopt had. Ik heb het zelfs nog aan de kant willen leggen, maar zoals wel vaker gebeurt, won mijn nieuwsgierigheid naar de rest van het verhaal het uiteindelijk toch.
Al met al vond ik het verhaal niet heel spannend. Wel vond ik de stukken met wat meer actie leuk. Actie en magie is wat mij betreft een goede combinatie.

"Duizenden generaties lang hebben jullie humani doelbewust afstand genomen van wat jullie lacherig magie noemen. Maar in wezen is magie niets anders dan het gebruiken van het gehele spectrum van de zintuigen."

Vergeet aan het eind van het boek niet om het nawoord van van de auteur te lezen. Hij vertelt hierin hoe hij op het idee voor het verhaal gekomen is.
In de eerste instantie zou het boek helemaal niet over Nicholas Flamel, maar over dr. John Dee gaan, terwijl Dee in het uiteindelijke verhaal juist de slechterik is.

Aangezien het eind van het boek nogal wat losse eindjes heeft, ben ik toch nog wel van plan om deel 2 te gaan lezen. Een keer. Denk ik.

Heb jij nog argumenten die me over de streep helpen voor het lezen van de rest van de serie?

Titel: De Alchemist

auteur: Michael Scott

Originele titel: The Alchemyst

vertaling: Henny van Gulik

uitgeverij: Mynx - Opnieuw uitgegeven in 2015 bij De Boekerij
ISBN: 978 90 225 4861 5
aantal pagina's: 318
verschijningsdatum: 2008

Baba Jaga - An Leysen

Net als vorig jaar is het dit jaar in december weer Sprookjesmaand bij Ikvindlezenleuk.

Vorig jaar las ik daarvoor een aantal sprookjes uit mijn bundel van Grimm.

Dit keer las ik onder andere het sprookjesprentenboek Baba Jaga van An Leysen.

Meteen op het eerste gezicht een aantrekkelijk prentenboek met mooie tekening van een meisje met een lief gezichtje op de voorkant.

Beschrijving

Er was eens, in een land hier ver vandaan, een meisje dat Olga heette. Olga woonde samen met haar vader in een mooi huis, ze waren heel gelukkig met z’n tweetjes. Tot de vader van Olga weer verliefd werd … Zijn nieuwe vrouw was vals en gemeen. En haar zus Baba Jaga, die ver weg in het donkere bos woonde, was nog veel gemener. Baba Jaga was een echte heks! Er werd zelfs verteld dat ze dol was op kinderen … om op te eten! Op een dag werd Olga door haar stiefmoeder naar Baba Jaga gestuurd. Wat moest ze nu doen?

Baba Jaga, de heks uit de Slavische mythologie, komt in dit sprookje helemaal tot leven. An Leysen neemt je mee in een fantasievol verhaal over een boze heks en een lief en dapper meisje.

Voor kinderen vanaf 5 jaar.

(tekst overgenomen van Clavisbooks.com)

Ik kende dit sprookje nog niet en vond het leuk en spannend om te lezen. Ik denk dan ook dat jonge kinderen het ook een erg spannend boek zullen vinden. Misschien iets te spannend. Maar dat kan ook meevallen, omdat het uiteindelijk wel allemaal weer goed komt.
Voor grotere kinderen is het een mooi boek om zelf te lezen.

De tekeningen in het boek zijn allemaal erg mooi en sprekend, in zachte kleuren, met zachte lijnen.
Behalve kleurenprenten, staan er ook enkele schetsen in het boek.

Het is geen voorleesboekje om in vijf minuutjes te lezen voor het slapen gaan. De stukken tekst zijn vrij lang voor een prentenboek. De tekst is dan ook niet alleen bedoeld als onderschrift bij de tekeningen. Het hele sprookje van Baba Jaga wordt uitgebreid verteld.

An Leysen heeft meerdere sprookjesprentenboeken op haar naam staan.

Titel: Baba Jaga

auteur: An Leysen

uitgeverij: Clavis
ISBN: 978 90 448 2656 2
aantal pagina's: 48
verschijningsdatum: december 2015

Opa vlucht - David Walliams

Zaterdag kreeg ik een superleuk pakketje van Clavis: Het nieuwste boek van David Walliams. Opa vlucht.

Zodra ik het boek waarin ik bezig was uit had, ben ik erin begonnen.
En aangezien kinderboeken toch meestal net iets vlotter lezen dan boeken voor volwassenen, had ik hem dezelfde avond nog uit. Net als Jack en opa vlóóg ik door het boek heen.

Beschrijving

De opa van Jack was ooit een gevreesd gevechtspiloot. In de Tweede Wereldoorlog verdedigde hij zijn vaderland, vliegend in een razendsnelle Spitfire. Maar nu is opa vooral een oude en verwarde man, die zijn oorlogsavonturen elke dag opnieuw beleeft …

Daarom besluiten de ouders van Jack om hem naar een bejaardentehuis te sturen. Jack en zijn opa plannen meteen een originele ontsnappingsstunt, maar de gemene directrice juffrouw Knor doet alles om die te verhinderen.

Een grappig en ontroerend avonturenverhaal van David Walliams, opperbevelhebber van de Britse boekenhumor.
Voor lezers vanaf 9 jaar.
(tekst overgenomen van Clavisbooks.com)

Ik weet het zeker, dit boek ga ik nog een keer lezen. Voorlezen welteverstaan. Aan mijn klas, als we over een poosje over de Tweede Wereldoorlog gaan werken met geschiedenis.

Dat is namelijk één van de belangrijkste thema's in dit boek. Het is geen zwaar verhaal, er zit veel fantasie in en toch zit het vol informatie over de Tweede Wereldoorlog. Niet van Nederlandse kant, maar van de Engelse.
Het boek speelt zich af in 1983. Jack is 12 jaar oud, maar de herinneringen van opa nemen hem en de lezer mee naar 1940.

"Het heden begon steeds meer te vervagen tot zwart-witte flarden terwijl het verleden almaar prachtiger en kleurrijker werd."

Achterin het boek staat een woordenlijst, waarbij meer feitelijke informatie over de herinneringen van opa wordt gegeven.

Jack is een enorme fan van opa's oorlogsverhalen én gevechtsvliegtuigen en speelt het 'spel' dan ook graag met opa mee.
Hij is helaas nog de enige die opa begrijpt.

"Je moet naar opa's eigen wereld toe als je tot hem wilde doordringen."

Alhoewel de situatie best zielig is, gebeuren er heel veel grappige dingen in het boek. De plaatjes die erbij staan, maken het nog lachwekkender.

"Klaag NIET over de thee. We weten dat het naar iemands badwater smaakt waarin GEPLAST werd. Dat is ook zo."

Net als bij boeken van bijvoorbeeld Geronimo Stilton wordt er op een speelse manier gebruik gemaakt van de lettergrootte en het lettertype.

De personages zijn geweldig goed neergezet!

Lees hier mijn recensie van Broodje rat, een ander boek van David Walliams.

Titel: Opa vlucht

auteur: David Walliams

illustraties door: Tony Ross

Originele titel: Grandpa's Great Escape

vertaling: Roger Vanbrabant

uitgeverij: Clavis
ISBN: 978 90 448 2644 9
aantal pagina's: 397
verschijningsdatum: november 2015

Paper Towns - John Green (Boek + film)

"Ik had jou niet nodig, idioot. Ik heb jou uitgekozen. En toen heb jij mij weer uitgekozen. (...) En dat is zoiets als een belofte. In elk geval voor vannacht. In voorspoed en tegenspoed. In gezondheid en ziekte. In rijkdom en armoede. Tot de dageraad ons scheidt."

Eerder dit jaar kreeg ik het boek van Paper Towns zomaar cadeau. (Dankjewel Paulien!) Ik was er toen in begonnen, maar heb het na een paar pagina's aan de kant gelegd. Vast een ander boek dat voorrang kreeg, ik weet het niet meer precies.
Hoe dan ook, toen ik afgelopen vrijdag de film bij de bibliotheek zag, werd het toch echt tijd om het boek te lezen.
En aangezien ik met de #BOOKMASreadathon mee doe, vond ik het wel een leuk idee om hem in een dag uit te lezen. Zo gezegd, zo gedaan.

Beschrijving achterzijde boek:

Als Q (Quentin) en Margo negen jaar oud zijn, vinden ze een dode man. 

Die avond klimt Margo het slaapkamerraam en het hart van Q binnen. Maar hun levens gaan daarna verschillende kanten op. 

Negen jaar later klimt Margo opnieuw Q's kamer binnen. Ze neemt hem mee op een nachtelijk avontuur om nooit te vergeten.

De volgende dag is ze verdwenen. 

Margo blijkt aanwijzingen te hebben achtergelaten die alleen Q kan ontcijferen. Geïntrigeerd gaat hij op zoek naar het mysterieuze meisje, geholpen door zijn vrienden Ben en Radar, en Lacey, een vriendin van Margo. 

Maar wil Margo wel gevonden worden?

De grote vraag is eigenlijk niet zozeer wáár Margo is, als wel wíe ze is.

De eerste helft vond ik het boek niet zo heel boeiend en kwam ik maar moeilijk door de hoofdstukken heen. Ik was al over de helft voor het verhaal me wist te pakken.
Het boek is opgedeeld in drieën en pas bij het derde deel, eigenlijk een beetje de finale, begreep ik iets van de ophef die gemaakt werd over het boek.
Niet ieder boek hoeft je te liggen natuurlijk, al vond ik het zeker geen slécht boek en staan er veel mooie uitspraken in.

"(...) En nu is het leven de toekomst gewórden. Elk moment van je leven leef je voor de toekomst: je gaat naar school om te kunnen gaan studeren om een goede baan te kunnen krijgen om een mooi huis te kunnen kopen om je kinderen te kunnen laten studeren zodat zij een goede baan kunnen krijgen om een mooi huis te kunnen kopen en hun kinderen weer te kunnen laten studeren."

(Ik denk dat Margo zonder komma's spreekt...)

Als ik de film niet al in huis gehad had, was ik er vast niet naar op zoek gegaan. Ik heb dan ook grote delen van de film in de fast forward modus gekeken (sorry voor de fans). Eigenlijk heb ik hem alleen maar aangezet, omdat ik wilde weten in hoeverre de film en het boek overeen kwamen.
Tot op zekere hoogte kwamen ze dat. En ook hier gaat voor mij weer op: The book was better.

Pré voor de film was wel dat de eerste helft van het boek, waar ik niet zo enthousiast over was, al na een derde van de film voorbij was.
Uiteraard worden er in verband met de tijd die een film kan duren flink wat dingen weggelaten, maar ook veranderd. Waarschijnlijk om verfilming makkelijker te maken.

De uiteindelijke oplossing werd in de film veel makkelijker gevonden dan in het boek, wat het weer wat simpel maakte. Ik vond de zoektocht in het boek juist wel interessant.
Het verloop van het verhaal is op sommige stukken ook in een iets andere volgorde gegooid.

Wel grappig dat Ansel Elgort, die de rol van Augustus Waters in The Fault in Our Stars speelde, hier nog een gastrolletje heeft.

Nog een laatste quote:

"Als je de touwtjes kiest, stel je je een wereld voor waarin je onherstelbaar kapot kunt gaan. Als je het gras kiest, zeg je dat we allemaal tot in het oneindige met elkaar verbonden zijn, dat niemand van ons dood kan gaan zolang er nog iemand leeft."

Ohja, de film zou geschikt zijn voor kinderen vanaf 6 jaar. Daar zou ik mínstens 9 van maken. Voor kinderen van 6 die de ondertiteling nog niet kunnen lezen is het niet zo erg, maar wat die jongens zeggen met elkaars moeder te willen doen...

Klik hier om mijn recensie van The Fault in our Stars te lezen.

Titel: Paper Towns

auteur: John Green

Originele titel: Paper Towns

vertaling: Aleid van Eekelen-Benders

uitgeverij: Lemniscaat
ISBN: 978 90 4770 737 0
aantal pagina's: 300
verschijningsdatum: juni 2015

Het kleine meisje dat een wolk had ingeslikt - Romain Puértolas

Soms loop ik in de boekwinkel foto's te maken van boeken die ik graag wil lezen, om ze vervolgens te reserveren bij de bibliotheek. Zo ook dit boek.

Review

"'Hoe heet je?' vroeg Providence.

'Zahera.'

'Wat mooi.'

'Het betekent bloeiend of stralend in het Arabisch.'

'Dat kun je aan jouw gezicht wel zien.'

'Als ik bloeiend en stralend was, zou ik hier niet zijn, niet liggen wegrotten in deze ziekenzaal sinds ik op de wereld ben gekomen!'"

Leo komt bij de kapper op zijn afrokapsel te laten knippen en vertelt daar vervolgens een heel bijzonder verhaal.

Het verhaal van Providence Dupois.

Providence heeft in een ziekenhuis in Marrakech het meisje Zahera leren kennen. Zahera heeft geen ouders en ligt al haar hele leven met taaislijmziekte in het ziekenhuis. Ze ziet haar ziekte als een wolk die ze ingeslikt heeft.

Haar wereld is zo klein als het ziekenhuis, maar haar fantasie zo groot als het heelal.

Providence geeft haar een inkijkje in de wereld (wat resulteert in een paar bladzijden vol feiten) én belooft Zahera dat ze bij haar terug zal komen. Sterker nog, dat ze haar mee zal nemen naar Parijs. Providence wil Zahera adopteren.

Op de dag dat Providence Zahera zal gaan halen ligt al het vliegverkeer plat door de aswolk van een IJslandse vulkaan en is er geen enkele mogelijkheid om op de beloofde tijd in Marokko te arriveren. Geen andere mogelijkheid dan zélf te gaan vliegen.

"Het hart is als een grote kast waarin we alle mensen van wie we houden stoppen om ze altijd bij ons te hebben en ze ons hele leven overal mee naartoe te nemen."

Mijn mening

Een bijzonder verhaal met veel fantasie, terwijl het toch over een heel serieus onderwerp gaat. Het verhaal begint heel serieus, tot Providence besluit te gaan vliegen. Waar zou dat naartoe gaan?

Zou het verhaal één grote grap blijken te zijn? Zou ze écht gaan vliegen? Ik was daar heel benieuwd naar en ging dan ook met een vliegende vaart door het boek heen.

Door heel het  boek heen zitten veel humoristische uitspraken die ervoor zorgen dat het een licht verhaal is, terwijl het dat helemaal niet is.

Het hele verhaal wordt eigenlijk door Leo verteld, maar er zijn maar een paar stukjes waarin hij echt als de verteller naar voren komt. Over het algemeen is het boek in personaal perspectief vanuit Providence en soms Zahera geschreven.

Zowel Providence als Zahera proberen hun eigen wolk te verslaan. Providence de aswolk en Zahera haar doorgeslikte wolk die zo groot is als de Eiffeltoren. Beiden hebben ze nooit geleerd om tegen wolken te vechten, maar doen ze daar wel hun uiterste best voor.

"Ze was afhankelijk geworden van een vlucht, afhankelijk van een vliegtuig en een wolk. Ja, nu hing Zahera's leven van twee wolken af. Een die haar vanbinnen verschroeide en een die de lucht blokkeerde. Klem tussen twee wolken, eigenlijk."

Binnenkort ga ik lezen over De wonderbaarlijke reis van de fakir die vastzat in een Ikea-kast. Ook geschreven door Romain Puértolas.

Titel: Het kleine meisje dat een wolk had ingeslikt

auteur: Romain Puértolas

Originele titel: La petite fille qui avait avalé un nuage grand comme la tour Eiffel

vertaling: Gertrud Maes

uitgeverij: Boekerij
ISBN: 978 90 225 7409 6
aantal pagina's: 256
verschijningsdatum: juli 2015

Een week in Parijs - Jojo Moyes

Een leuke, korte roman over de voorgeschiedenis van de personages van Portret van een vrouw.

Beschrijving

In het Parijs van de belle époque brengt Sophie de eerste romantische weken na hun trouwen door met haar geliefde, de schilder Édouard Lefèvre. Het is een opwindende tijd, hoewel het leven aan de zijde van een arme kunstenaar ook zijn schaduwkanten kent... 

Meer dan een eeuw later komen Liv en David aan in Parijs voor hun huwelijksreis. De stad is prachtig, maar de romantiek is ver te zoeken, vooral doordat Liv steeds alleen is omdat David de ene zakelijke afspraak na de andere heeft. Heeft Liv de fout van haar leven gemaakt?

(Tekst overgenomen van de achterzijde van het boek.) 

Tegen adviezen in heb ik Portret van een vrouw vóór Een week in Parijs gelezen.

Aan de ene kant wist ik daardoor al hoe het uiteindelijk met de personages af zou lopen, aan de andere kant was het ook een zogenaamd feest van herkenning en had ik gelijk al een band met de personages.
Ik denk dat, als ik deze eerst had gelezen, het boek te kort was om die band dan op te bouwen.

Op zich ben ik niet zo'n liefhebber van korte verhalen. De reden daarvoor kwam ik ook hier weer tegen: Het boek is te kort om een verhaal goed recht te doen.
Het einde kwam weer te snel. 

Helemaal doordat ik dacht dat ik nog een heel stuk voor de boeg had en de laatste 30 pagina's een leesfragment van Portret van een vrouw betrof.

Ik lees eigenlijk nooit leesfragmenten achterin een boek. De ene keer omdat ik dan baal, omdat ik niet gelijk het hele boek kan lezen. De andere keer, omdat ik het boek al heb gelezen.

Hoe dan ook, het was leuk om te lezen hoe Liv en David elkaar hebben leren kennen en om Sophie en Édouard samen, zonder de schaduw van de Eerste Wereldoorlog mee te maken.

Bijzonder dat Édouard en Sophie toen al invloed hadden op het leven van Liv.

Er wordt in dit boekje eigenlijk niks genoemd wat in Portret van een vrouw voorkomt. Welke van de twee boeken je ook eerst leest, Jojo Moyes valt niet in herhaling.

Klik hier om mijn recensie van Portret van een vrouw te lezen.

Titel: Een week in Parijs

auteur: Jojo Moyes

Originele titel: Honeymoon in Paris

vertaling: Anna Livestro

uitgeverij: De Fontein
ISBN: 978 90 261 3882 9
aantal pagina's: 108
verschijningsdatum: november 2015

Portret van een vrouw - Jojo Moyes

Dit is zo'n boek dat je figuurlijk niet naast je neerlegt als het uit is en die je zeker niet weglegt zolang hij niet uit is. Ik in elk geval niet. Een heerlijk boek.

Ik las al eerder boeken van Jojo Moyes en vind het erg knap van haar hoe zij de karakters in haar boeken tot leven brengt. Ook in Portret van een vrouw is dat weer goed gelukt. Dat komt doordat de gevoelens van de personages erg goed verwoord worden.
Behalve de personages, wordt ook de omgeving erg beeldend omschreven.

"Het was een vrieskoude, stille middag, en de zon scheen zwakjes door de skeletachtige silhouetten van de overgebleven bomen, kennelijk te moe om meer dan een paar meter boven de horizon uit te stijgen. Het was niet zo moeilijk om, zoals ik die middag deed, naar ons landschap te kijken en je af te vragen of de wereld ten einde gekomen was."

De titel van boek vond ik wat stijfjes klinken, maar past achteraf erg goed. Toch vind ik de originele titel, The girl you left behind, mooier. Beide titels slaan op het portret van Sophie Lefèvre waar het in dit boek op draait. Het portret draagt de naam 'Het meisje dat je achterliet'. 
Je zou behalve het letterlijke portret, het hele boek ook een figuurlijk Portret van een Vrouw kunnen noemen. In dat opzicht is de Nederlandse titel beter.

Beschrijving

Terwijl de Eerste Wereldoorlog Frankrijk verscheurt en haar grote liefde Édouard vecht aan het front, is Sophie de steun en toeverlaat van haar familie. Wanneer in 1916 de Duitsers hun intrek nemen in het familiehotel dat Sophie runt met haar zus, raakt de Kommandant gefascineerd door Sophie en door het schilderij dat Édouard van haar maakte vóór de oorlog. Maar de aandacht van een Kommandant zet Sophie's leven en reputatie op het spel...

"Zo zag ons leven eruit: bescheiden muiterij, kleine overwinningen, de kans om onze bezetter heel even voor gek te zetten, kleine bakens van hoop die dreven in een zee van onzekerheid, ontberingen en angst."

Bijna een eeuw later krijgt Liv een schilderij van haar man David, vlak voor zijn plotselinge dood. Het betekent alles voor haar, want dit portret van een jonge vrouw is een herinnering aan hun gelukkige, korte samenzijn. Maar dan komt de donkere en door passie verscheurde geschiedenis van het schilderij aan het licht, en opeens dreigt Liv opnieuw alles kwijt te raken...
(Beschrijving overgenomen van Uitgeverij de Fontein)

Zo blijkt maar weer dat gebeurtenissen uit het verleden nog steeds een enorme impact kunnen hebben op het heden. Dat het zelfs na bijna 100 jaar nog levens kan beïnvloeden.

Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel speelt zich af in de Eerste Wereldoorlog (1914-1918), met Sophie Lefèvre als ik-figuur.
In deel 2 wordt een sprong gemaakt naar 2006. Naar het leven van Liv Halston. Zij wordt beschreven via een personaal perspectief.

Liv is noodgedwongen op zoek naar de herkomst van het schilderij dat zij in haar slaapkamer heeft hangen. Er hangt veel vanaf. Net als ze haar leven weer een beetje op wilde pakken.
Door in het bezit te zijn van het portret van Sophie, wordt Liv bijna net zo behandeld als Sophie in haar tijd.

Al met al een erg mooie roman met veel diepgang.

"Soms is het leven een serie obstakels, en moet je gewoon je ene voet voor de andere blijven zetten. Soms is het een kwestie van blind vertrouwen."

Titel: Portret van een vrouw

auteur: Jojo Moyes

Originele titel: The Girl You Left Behind

vertaling: Anna Livestro

uitgeverij: De Fontein
ISBN: 978 90 261 3758 7
aantal pagina's: 432
verschijningsdatum: september 2015

Klik verder om mijn recensies van Voor jou en Vier plus één te lezen.